Hands That Cast a Bird

Twee handen rijzen op in een rechthoek van licht, en op de muur achter hen is hun samengevoegde schaduw geen paar handen meer. Het is een vogel, vleugels gespreid midden in de vlucht, gevangen in het ogenblik tussen gebaar en wezen.

Kijk nog eens en de lezing verschuift. Eerst rust het oog op de handen, gekromd en omhoog reikend, alledaags en menselijk. Dan trekt de schaduw erachter de aandacht, en wat een eenvoudig silhouet was, lost op in iets met vleugels, iets dat door de lucht zweeft, iets dat de muur volledig zou kunnen verlaten. De twee lezingen heffen elkaar niet op. Beide blijven tegelijk waar, en het stille genoegen van het werk is uzelf betrappen terwijl u daartussen wisselt.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld bestaat uitsluitend omdat het oppervlak van het acrylglas is weggenomen, niet toegevoegd. Een veld van individuele markeringen vormt de gloeiende rechthoek van licht en laat de vogel verschijnen als donkere, onaangeraakte ruimte daarbinnen, terwijl de diepe achtergrond en de donkerdere handen rechts zuiver, onbekrast zwart blijven.

Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht creëert het niet, het verscherpt het. Onder een gerichte lichtbron vangt en weerkaatst het veld van fijne krassen, verdiept het contrast zich, en lijkt de vogel dichter bij de vlucht te komen. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit zijn vorm of zijn stilte te verliezen.

Van de andere kant van de ruimte bezinkt het werk tot één monumentaal beeld, een hand die in één ononderbroken gebaar een vogel wordt. Van dichtbij lost datzelfde beeld op in de gecontroleerde oppervlaktebeschadiging die het opbouwde, een stille registratie van verwijdering in plaats van toevoeging.

Hands That Cast a Bird behoort tot Look Twice, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om het ogenblik te vangen waarop een menselijk gebaar als iets geheel anders wordt gelezen, handen die vleugels worden voordat het oog kan beslissen wat waar is.

Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur. Dit werk is uniek.

"Wat de handen vasthouden, stelt de schaduw vrij."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.