Galilei Traced in Moss

Galileo Galilei verschijnt hier zoals hij het heelal voor het eerst begreep, niet door verlichting maar door zorgvuldig, geduldig kijken. Uit een diepgroen veld zijn de haarkruin met krullen, het gefronste voorhoofd, de wakende ogen, de lange baard en de gescheurde rand van een plooikraag volledig gevormd uit een veld van afzonderlijke krassen in het glas, terwijl een hand aan de onderrand de duisternis in reikt, betrapt midden in een gebaar naar iets wat wij niet kunnen zien.

De gelijkenis is opgebouwd door weghalen, niet door toevoegen. Geen verf, geen druk, geen inkt rust op dit oppervlak. Elke lijn van de baard, elke plooi van de kraag en elke vouw van de jas bestaat alleen daar waar het oppervlak zelf is gebroken, zodat de man aanwezig is precies daar waar het materiaal heeft toegegeven.

Het glas zelf is groen, de kleur van een lens gericht op de nacht, van het lange, geduldige onderzoek dat ooit opnieuw vorm gaf aan hoe wij de hemel zien. Datzelfde groen omsluit nu de man die als eerste keek, zijn duisternis als plaatsvervanger voor de leegte waar hij in staarde, zijn stille glans als plaatsvervanger voor de ontdekkingen die ons nog steeds tegenschijnen.

De spiegel blijft niet stil achter hem. De ruimte, het licht en de persoon die voor het werk staat worden naar het gekleurde oppervlak getrokken, bewegend tussen de krassen en neerstrijkend in het onaangeraakte zwart eromheen, zodat iedereen die naar Galileo kijkt ook zelf wordt aangekeken, opgenomen in hetzelfde veld dat hij bezet.

Het beeld is er altijd, volledig aanwezig zelfs in een schemerige ruimte, omdat de krassen het dragen, niet het licht. Onder direct licht vangen de krassen helderheid op en bundelen die, het contrast verdiept en het gezicht krijgt gewicht en diepte, maar hier verschijnt of verdwijnt niets. Licht schept dit portret niet. Het verscherpt het.

Dit werk zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beeldvorming in gekleurd spiegelglas is gevat en de toeschouwer deel van het werk wordt, een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen. Dit werk is uniek.

"Hij leerde ons dichter te kijken. Nu vraagt het glas hetzelfde van u."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.