Figures Between the Columns

Vijf zuilen staan op een rij, elk het licht opvangend langs de gegroefde schacht totdat de steen zelf lijkt te gloeien. Daartussen verwacht het oog slechts openingen, donkere wiggen van niets, de gewone schaduw die een colonnade op een muur werpt. Kijkt u nog eens: die openingen zijn niet leeg. Drie figuren staan er rechtop en roerloos, precies daar waar de architectuur slechts lucht had moeten achterlaten.

De omslag is stilletjes maar volledig. Volgt u de zuilen, dan leest het werk als een studie in klassieke orde, ritme, herhaling, licht dat op dezelfde manier langs iedere schacht valt. Volgt u in plaats daarvan de negatieve ruimte, dan wordt hetzelfde beeld een rij stille getuigen, wachtend tussen de steen, aanwezig alleen doordat de architectuur eromheen weigert hun vorm op te vullen. Beide lezingen houden stand. Geen van beide heft de andere op.

Dit is de oude truc van figuur en grond, hier gespeeld met een cinematografisch gewicht. De zuilen omlijsten de figuren niet enkel, ze brengen hen voort, zoals een ingehouden adem een vorm doet ontstaan uit wat onuitgesproken blijft. Monumentaal van op afstand, lost de scène van dichtbij op in iets intiemers en verontrustenders, drie lichamen betrapt in de handeling van gewoon staan, naamloos en roerloos.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De gloed van elke zuil is een veld van fijne krassen die in het acrylglas zijn geopend, terwijl het onaangeroerde zwart de figuren vasthoudt als puur, onbekrast donker. Het beeld is altijd aanwezig, zowel in vol kamerlicht als in schaduw. Licht schept het niet. Het verscherpt het, zodat het contrast dieper wordt onder een lamp en overgaat in iets kalmers in zacht daglicht, de zuilen en de staande vormen daartussen nooit verdwijnend.

Figures Between the Columns behoort tot Look Twice, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beeldmateriaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarbij diezelfde beschadiging een manier wordt om het oog te vangen op het moment dat het schakelt tussen twee lezingen van dezelfde stille scène. Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

Ga dicht bij staan en tel de zuilen. Doe een stap terug en tel de mensen. Dit werk is uniek.

"Tussen wat staat en wat slechts blijft staan."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.