Feathers Scratched Into Silence

Het gezicht van een uil rijst op uit puur zwart, de kruin gevormd uit een veld van fijne krassen die het licht vangen en verstrooien. De oorpluimen stijgen op als twee vlammen gevangen midden in een flikkering, en de gevlekte kruin daartussenin oogt als een uitbarsting van statische energie, veren ontdaan van alles behalve hun elektriciteit.

De ogen blijven onaangeroerd. Het zijn leegtes, scherp uitgesneden uit het licht eromheen, en het is die duisternis, niet de gloed, die de blik vasthoudt. Daartussen zinken de snavel en het onderste gedeelte van het gezicht terug in hetzelfde zwart, zodat de gehele onderste helft van de vogel oplost voordat hij ooit schouders of vleugels bereikt. Wat rest is een gezicht opgehangen in zijn eigen nacht, waakzaam zonder volledig gezien te hoeven worden.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld is gekrast in het oppervlak van het acrylglas, opgebouwd door weglating in plaats van toevoeging, zodat de uil alleen bestaat waar het oppervlak is verstoord en verdwijnt overal waar dat niet het geval is.

Het beeld is altijd aanwezig, zelfs zonder direct licht. Licht creëert het niet, het verscherpt het. Onder een scherende lichtbron ontsteekt de kruin en verdiept het contrast, terwijl de ogen opgesloten blijven in hun eigen duisternis ongeacht de hoek. Het leest anders naarmate u erlangs beweegt, zonder ooit de vogel in het midden te verliezen.

Van de andere kant van de kamer leest het werk als één enkele waakzame aanwezigheid in het donker, een gezicht dat lijkt stil te staan en de adem in te houden. Van dichtbij valt die aanwezigheid uiteen in een veld van individuele krassen, geen ervan op zichzelf betekenisvol, alle ervan tezamen noodzakelijk.

Uilen dragen een oud symbolisch gewicht, het wezen dat in het donker ziet, dat stilstaat wanneer alles om hem heen beweegt, dat wacht op de drempel tussen nacht en dag. Hier wordt die stilte letterlijk: een gezicht opgebouwd uit verstoring, starend vanuit een stilte die het nooit doorbreekt.

Feathers Scratched Into Silence zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden geconstrueerd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur. Dit werk is uniek.

"De ogen vangen nooit het licht. Al het andere is ervan opgebouwd."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.