Eyes That Outlast the Dark

Uit een absoluut zwart houden twee ogen stand. Al het andere in dit portret van Salvador Dalí is al bezig te vertrekken. Het gezicht rafelt naar zijn randen toe, de contouren worden dunner, en alleen de blik staat erop heel te blijven. Er zijn hier geen grijze overgangen, alleen aanwezigheid en haar afwezigheid, rechtstreeks in het oppervlak gesneden.

De snor, die meest theatrale signatuur van Dalí's publieke zelf, doet iets nog vreemders. Hij reikt naar buiten, ver voorbij de grenzen van een gewoon gezicht, en lost langzaam op in een verspreiding van kleine, stralende punten. Icoon wordt deeltje. Het kenmerk waarmee de wereld hem kende is het laatste wat overeind blijft, en zelfs dat valt uiteen in licht.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door gecontroleerde krassen, door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van iets wat is toegevoegd. Wat getekend lijkt, is in werkelijkheid weggehaald, totdat een gezicht opdook uit wat verwijderd was.

Het beeld is altijd volledig zichtbaar, zonder dat er één spotlight op gericht is. Licht schept het niet. Het verscherpt het. Onder een directe lichtbron vangen de krassen het licht en kaatsen hun eigen helderheid terug, het contrast verdiept zich, en de ogen krijgen een gewicht dat plat licht hun niet kan geven. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit zijn vorm te verliezen.

Vanaf de andere kant van een ruimte leest het werk als een gezicht dat volledig uit het donker is getrokken, direct en monumentaal. Kom dichter bij en datzelfde gezicht lost op in zijn eigen opbouw, een veld van afzonderlijke sporen, elk onderdeel van een groter evenwicht tussen verdwijnen en herkend worden.

Eyes That Outlast the Dark zet de Art with Scratch-reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldvorming wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk. Hier wordt diezelfde methode een stille studie van wat er van een persoon overblijft zodra al het overige is vervaagd, het ene kenmerk dat te vertrouwd is om ooit te verdwijnen. Een beeldtaal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur.

"Het gezicht vervaagt. De blik niet."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.