Everything Falls Inward

Everything Falls Inward opent op het moment vóór een einde, een stofwolk die gestaag naar één punt wordt getrokken, haar stromen convergerend alsof aangetrokken door een zwaartekracht die te stil is om te zien en te sterk om te weerstaan. Het is minder een omgekeerde explosie dan een portret van overgave, het ogenblik waarop verspreide dingen eindelijk kiezen om één ding te worden. De atmosfeer staat dichter bij de schilderkunst van de oude meesters dan bij fotografie, geënsceneerd en theatraal, elk stofkorrel midden in een gebaar gevangen in het donker.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas zelf gekrast, opgebouwd uit gecontroleerde krassen in plaats van erop aangebracht, zodat elk spoor van stof en elke draad van licht een merkteken is dat werd weggenomen, niet neergelegd. Het beeld is er altijd, in daglicht of in het donker, en heeft niets nodig om te bestaan.

Geplaatst onder één hard licht dat van boven valt, zoals het bedoeld is te worden gezien, verdiept het contrast en krijgen de samenkomende stromen gewicht en richting. Licht schept het beeld hier niet. Het verscherpt het. Loopt u langs het werk, dan leest het anders vanuit verschillende hoeken, dezelfde ineenstorting gezien door een ander uur.

Van de andere kant van een ruimte staat Everything Falls Inward als één dramatisch gebaar tegen een diep, puur zwart, monumentaal in zijn ingetogenheid. Van dichtbij opent datzelfde gebaar zich in een stil veld van krassen, elk klein en doordacht, deel van iets dat groter is dan zichzelf.

Er is iets stilletjes menselijks in een beeld dat volledig is opgebouwd rond één verdwijnpunt. Het kan worden gelezen als een herinnering die zich op zichzelf vouwt, als een eindelijk genomen beslissing, als de laatste verzameling van alles wat een persoon is geweest voordat het zich neerlegt in wie hij wordt. Het zwart eromheen is niet leeg, het is waaruit al het andere werd getrokken.

Everything Falls Inward zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarbij beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Hier werd niets toegevoegd. Alles werd naar het middelpunt getrokken, en wat overblijft is de vorm van die aantrekking."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.