Even Stone Weeps

Even Stone Weeps is een hedendaags kunstwerk over verdriet, theater en de emoties die geen masker volledig kan bevatten. Het onderwerp is het oude Griekse treurmasker, een van de oudste symbolen van menselijk verdriet. Hier zweeft het in absolute duisternis, het oppervlak gebarsten, een enkele lichtbreuk die door het marmer loopt als een traan die nooit viel.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld ontstaat door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging op acrylglas. Elke kras reageert anders op licht, en terwijl de kijker van positie wisselt, beweegt het masker tussen aanwezigheid en afwezigheid, tussen helderheid en leegte. Er wordt niets toegevoegd. Alles wordt onthuld.

Van een afstand is het masker monumentaal. Een gezicht uit de oudheid, stil en zwaar van betekenis. Kom dichterbij, en het oppervlak wordt iets heel anders: een dicht veld van gecontroleerde sporen die een figuur vasthouden zonder hem ooit te benoemen.

Er is iets passends aan dit medium voor dit onderwerp. Het treurmasker was altijd een oppervlak dat over iets diepers werd gedragen, een symbool van gevoel in plaats van het gevoel zelf. Het opbouwen door beschadiging, door een oppervlak dat zijn eigen soort breuk draagt, is een eerbetoon aan wat het altijd heeft betekend. Verdriet is geen ornament. Het is structuur.

Even Stone Weeps vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of print. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Het masker verbergt het verdriet niet. Het houdt het vast."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.