Ember on the Line

Ember on the Line houdt één enkel opgeschort moment vast: een stripboekheldin midden in een telefoongesprek, de hoorn tegen haar oor gedrukt, ogen gesloten, lippen van elkaar, alsof de stem aan de andere kant meer telt dan alles wat verder in de ruimte aanwezig is. Ze is getekend in de visuele taal van de romance- en oorlogsstripboeken uit de jaren zestig, maar hier tot op het bot gestript: dikke, gelijkmatige contourlijnen en grove Ben Day-dots, niet in inkt gevormd maar in een veld van afzonderlijke merken bewerkt in donkerrood gekleurd spiegelglas.

Het beeld bestaat omdat materiaal is weggenomen, niet toegevoegd. Waar het oppervlak is bewerkt, verzamelt zich licht en gloeit de figuur in fijne witte lijnen; overal elders wordt het oorspronkelijke zwart van de tekening het onverstoorde rood van het spiegelglas zelf, dat haar in bijna totale duisternis houdt, op één enkele schijnwerperstraal na die van boven naar beneden valt.

Rood draagt hier zijn eigen lading. Het is de kleur van urgentie, van de hitte achter een telefoongesprek dat een tel te lang wordt vastgehouden, van een beslissing die al is genomen voordat de lijn überhaupt is verbonden. Het verandert een privé, stille geste in iets dat dichter bij een ingehouden adem ligt.

Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder gericht licht. Wat verandert is nooit de tekening maar de ruimte eromheen: onder een sterker licht vangen de krassen het licht en verdiept het contrast, waardoor wat er al is scherper wordt. Licht creëert dit beeld niet. Het verscherpt het.

Omdat het oppervlak gekleurd spiegelglas is en geen canvas, blijft de ruimte om haar heen voortdurend verschuiven. Wie voor het werk staat, wordt vaag in datzelfde rode veld meegezogen, staat net achter haar schouder, is deel van de stilte waarnaar zij luistert. Monumentaal van een afstand, valt de figuur van dichtbij uiteen in een veld van fijne krassen die het oog samenvoegt tot een vrouw die een telefoon vasthoudt.

Ember on the Line vervolgt de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin gekraste afbeeldingen zijn aangebracht in gekleurd spiegelglas en de kijker deel wordt van het werk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen. Dit werk is uniek.

"Sommige gesprekken veranderen niets. Andere veranderen alles nog voordat er één woord is gesproken."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.