Ember Dots on a Sleeping Cheek

Ze houdt haar ogen gesloten. In ember-dots-on-a-sleeping-cheek keert een heldin, ontleend aan de beeldtaal van de romantiek- en oorlogsstrips uit de jaren zestig, haar gezicht af van het verhaal en rust eenvoudig uit, en het is die stilte, niet het drama van het paneel waaruit zij stamt, die voortleeft in het gekleurd spiegelglas.

Hier wordt niets toegevoegd. Er is geen verf, geen druk, geen inkt op dit oppervlak aangebracht. Het beeld bestaat uitsluitend daar waar het oppervlak is weggenomen: een veld van afzonderlijke krassen in diep rood gekleurd spiegelglas, achtergelaten om het licht van de ruimte op te vangen zoals huid het licht van een lamp opvangt. De zware contour van haar pet, de rasterpunten verspreid als vonken over haar wang en kaak, het zachte gewicht van haar gesloten ogen, dit alles is getekend door afwezigheid, door wat is weggenomen in plaats van wat erbovenop is aangebracht.

Rood draagt hier het gevoel. Het is de kleur van warmte die net onder de huid wordt vastgehouden, van een blos, van iets dat laag gloeit in plaats van brandt, weergalmd in de gloedpunten die lijken te drijven en neer te dalen over haar slapende gezicht. De kleur siert het beeld niet, zij is de temperatuur van het moment zelf, intiem, warm, onbewaakt.

Van dichtbij lost het gezicht op in een veld van krassen, grove punttexturen en dikke contouren die worden gescheiden door brede zwarte marges en een diepe, onverlichte leegte rondom haar. Treedt u achteruit en zij herstelt tot een enkel, kalm profiel, monumentaal tegen het rood. Het werk vraagt om beide afstanden, de intimiteit van de kras en de helderheid van het geheel.

De spiegel laat u nooit buiten het beeld staan. Rondom haar gestilde gezicht verschijnt de ruimte waarin u staat, met haar lampen, muren en voorbijgaande figuren, in het onaangeroerde glas, zodat uw eigen spiegelbeeld naast het hare neerstrijkt. Zij slaapt, u kijkt, en voor een moment worden beiden vastgehouden in hetzelfde rode oppervlak.

Licht schept dit gezicht niet. Het verscherpt het, verdiept de gloed van de gloedpunten en de bleke lijn van haar wang, terwijl de weerspiegeling rondom haar meebeweegt met de ruimte, maar het beeld zelf nooit beweegt. Dit werk is een voortzetting van de Art on Mirror-reeks van Tijs Dragtsma, waarin gekraste beelden worden gezet in gekleurd spiegelglas en de toeschouwer deel uitmaakt van het werk. Dit werk is uniek.

"Zelfs in slaap houdt zij de ruimte dichtbij en trekt haar mee in haar licht."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.