Echo of John Wick II

Echo of John Wick II portreert geen moordenaar. Het portreert een man die door verdriet is gebroken en als precisie is herbouwd. Het geweld hier is nooit ontstaan uit sensatiezucht of wreedheid, het groeide uit liefde, uit het stille leven dat hij probeerde te beschermen, en uit alles wat instortte zodra dat leven hem werd ontnomen.

Hij rijst op uit een bijna totale duisternis, zwart pak, donkere das, lang haar en een baard die het laatste licht opvangen voordat het verdwijnt. Zijn ogen dragen het gewicht van het werk, intens gefocust, ondoorgrondelijk, de kalmte van een man die al heeft besloten wat er hierna komt. Om hem heen drukt een uitgestrekt zwart vlak van negatieve ruimte naar binnen, en laat alleen zijn kaaklijn, zijn blik en de strakke rand van zijn schouders verlicht.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Elke lijn van dit gezicht is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door verwijdering in plaats van toevoeging. Het beeld bestaat doordat materiaal werd weggenomen, niet erop geplaatst, gecontroleerde oppervlaktebeschadiging gevormd tot een gelijkenis die bijna te precies aanvoelt om afkomstig te zijn van iets zo rauw als een kras.

Het portret is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht creëert het beeld hier niet, het scherpt het aan. Onder een verschuivende hoek verdiept het contrast, het zilver van de krassen vangt het licht en gloeit, en het werk leest anders naarmate u eromheen beweegt, zonder ooit de man in het centrum te verliezen.

Vanuit de andere kant van de ruimte leest het werk als monumentaal, één enkele figuur die een hele muur van zwart vasthoudt. Stap dichterbij en die zekerheid lost op in een vlak van gecontroleerde krassen, een oppervlak van rauwe sporen dat pas weer als een gezicht leesbaar wordt zodra u terugstapt. Het is een portret dat vraagt tweemaal te worden gezien, van een afstand en van dichtbij.

Echo of John Wick II vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Hier wordt die taal een manier om te spreken over rouw zelf, over hoe verlies in iemand kan worden gegraveerd totdat verdriet en precisie niet langer van elkaar te onderscheiden zijn, een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Hij koos niet voor geweld. Geweld was wat van hem overbleef."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.