Descent Into White

Descent Into White begint aan de rand van het vierkant, strakke witte ringen die naar binnen draaien, en eindigt nooit echt, naar beneden getrokken in een put van zwart die zijn bodem niet prijsgeeft. Elke band drukt zich dicht tegen de volgende aan, een spiraal zonder begin, totdat de ringen vernauwen tot een punt dat een paar centimeter of een mijl ver weg kan zijn.

Het beeld laat zich eerst lezen als beweging, een spiraal die midden in een val is bevroren. Het is een studie van zwaartekracht zonder gewicht, de manier waarop het oog een enkele lijn volgt en zichzelf volledig verliest, getrokken naar een middelpunt dat donker blijft, hoeveel wit het ook omringt.

De afdaling heeft een symbolisch gewicht. Ze spreekt van focus en de prijs ervan, hoe aandacht een wijde wereld terugbrengt tot één enkel punt, hoe nauwkeuriger iets bekeken wordt, hoe minder ervan zichtbaar blijft. De ringen worden een soort trap voor het oog, een die eindigt in stilte in plaats van een antwoord.

Zoals elk werk in de reeks toont het niet één vast gezicht. Diepte, contrast en het licht in de ruimte bepalen hoe ver de trechter lijkt te vallen, en vanuit een andere hoek kan hetzelfde oppervlak lijken zich te sluiten, kalm en vlak.

Vanuit de andere kant van de ruimte bekeken, vormen de ringen samen één compacte witte vorm, monumentaal tegen het donker. Komt u dichterbij, dan opent datzelfde oppervlak zich tot een volledig veld van diepte, ring binnen ring, elk het licht op zijn eigen wijze opvangend.

Descent Into White zet de Art with Void-reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin beelding wordt opgebouwd door diepte en afwezigheid in plaats van verf of druk. Een beeldtaal waarin afwezigheid geen leegte is, maar aanwezigheid.

"Het midden wordt nooit bereikt. Het wordt alleen benaderd, keer op keer."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.