Death Wears Laurel

Death Wears Laurel begint met één enkel, stil beeld. Een schedel, roerloos en geduldig, gekroond met een lauwerkrans die allang tot stof is vergaan. Een enkele vlieg rust op zijn voorhoofd, onbewegelijk, alsof ook zij begrijpt dat niets hier nog haast heeft.

De laurier is een oude belofte, ooit gedragen door overwinnaars, dichters en keizers als bewijs dat er iets was gewonnen. Hier rust hij op bot. Wat men in het leven ook heeft nagestreefd, welke kroon men ook heeft verdiend, het landt uiteindelijk op het enige wat elke ambitie overleeft. De vlieg voltooit de gedachte, een klein en oud teken van tijd die verstrijkt en vlees dat wijkt, de wacht houdend over een triomf die nergens meer naartoe kan.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, niet op het oppervlak aangebracht maar eraan onttrokken, ontlokt door gecontroleerde krassen en gecontroleerde beschadiging van het oppervlak. Op afstand oogt de schedel als monumentaal, een enkelvoudige, beheersende aanwezigheid tegen een diep zwarte achtergrond. Treedt u naderbij, dan lost hij op in een veld van gecontroleerde krassen, elk een onderdeel van een geheel dat alleen samenhangt vanuit de plek waar u staat.

Het beeld is er altijd, aanwezig in het acrylglas ongeacht hoe de ruimte verlicht is. Licht schept het beeld niet. Het verscherpt het, treft de krans en het bot terwijl het contrast onder direct licht dieper wordt. Het leest vanuit verschillende hoeken anders, zonder ooit het beeld te verliezen, dichter bij aandacht dan bij verlichting, het soort aandacht dat een toeschouwer schenkt aan iets wat twee keer bekeken wil worden.

Death Wears Laurel zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarbij beelden worden opgebouwd door gecontroleerde beschadiging van het oppervlak in plaats van door pigment of druk. Het draagt de vraag van de serie naar het oudste onderwerp, en vraagt wat er overblijft als de kroon uiteindelijk wordt neergelegd.

Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur. Hier houdt die structuur een schedel, een krans en een vlieg bijeen in één genadeloos portret van glorie die haar grens bereikt.

"De laurier redt hem niet. Hij herinnert hem slechts."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.