David in the Green

David in the Green brengt Michelangelo's beroemdste hoofd naar een materiaal dat niet bestaat in Florence: diepgroen gekleurd spiegelglas, bekrast in plaats van gehouwen. De driekwart-draai is intact gebleven, de gefronste wenkbrauw, de marmeren krullen, de blik gericht op iets net voorbij de toeschouwer, dat alles gevormd niet door toevoeging maar door weghaling, een veld van afzonderlijke merktekens dat eeuwen van beitelwerk vervangt.

Groen draagt hier zijn eigen gewicht. Het is de kleur van patina, van brons en steen die lang genoeg hebben overleefd om van kleur te veranderen met de jaren, en het daalt neer over David zoals de tijd neerdaalt op elk monument dat zijn eigen moment heeft overleefd. De jongeling die ooit stond voor het verzet van een stad, staat nu in een kleur die spreekt van bestendigheid eerder dan van triomf.

Geen verf, geen druk, geen pigment. Het beeld is in het oppervlak van het gekleurde spiegelglas gekrast, en het blijft er, aanwezig met of zonder direct licht. Wat licht toevoegt is niet het beeld zelf maar zijn diepte: onder een sterkere lichtbron vangen de krassen het licht en houden het vast, het contrast verdiept, de krullen lijken te draaien in hun eigen schaduw. Licht schept het beeld niet. Het verscherpt het.

Op afstand in een ruimte tekent het hoofd zich af als iets monumentaals, een enkele donkere en bleke massa die onmiddellijk herkenbaar is. Van dichtbij lost die zekerheid op in een veld van fijne krassen, afzonderlijk en weerbarstig, die alleen op een afstand instemmen een gezicht te worden. Tussen die twee lezingen leeft het werk eigenlijk.

Omdat de ondergrond spiegel is en geen muur, blijft de kamer het werk binnengaan. Wie voor David staat, wordt in het oppervlak rond de buste getrokken, vaag aanwezig tussen de merktekens, bekeken door een gezicht dat zelf al vijf eeuwen lang bekeken wordt. Naar het werk kijken wordt een manier om er binnenin te staan.

David in the Green vervolgt de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin bekraste beelden zijn aangebracht in gekleurd spiegelglas en de toeschouwer deel wordt van het werk. Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur, en waar de spiegel kijken omzet in deelnemen. Dit werk is uniek.

"Sommige gezichten worden eenmaal gehouwen en voor altijd herinnerd. Dit is in groen gekrast, en vraagt om opnieuw te worden bekeken."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.