Coils Thinning Into Dust

Coils Thinning Into Dust begint met één enkel idee, één lijn gewonden van pool tot pool, gebouwd om een bol te beschrijven zonder ooit tot een geheel te sluiten. De as leunt licht naar rechts, net genoeg zodat de windingen zich nooit op precies dezelfde manier herhalen.

Aan de kant die het licht ontvangt, behoudt de spiraal haar volledige vorm. De windingen liggen dicht bij elkaar, elk leesbaar tegen de winding eronder, elke tussenruimte wijd genoeg om de verre kant van de bol erdoorheen te laten zien, zodat nabij en ver altijd samen worden gelezen, nooit het een zonder het ander.

Volg de winding verder en de lijn begint te wijken. Wat een doorlopende spoel was, wordt een veld van afzonderlijke tekens, losser met elke rotatie, totdat de laatste windingen nauwelijks overleven als een verspreiding van punten die in het donker hangen. De bol eindigt niet. Hij verdunt.

Dit is het stille onderwerp van het werk, hoeveel vorm geïmpliceerd kan worden door wat overblijft zodra het grootste deel ervan is toegestaan te verdwijnen. De spoel wordt stof niet door beschadiging maar door loslating, op dezelfde manier als een aangehouden noot vervaagt in plaats van stopt.

Gezien vanuit de andere kant van een ruimte leest het werk als één enkel draaiend volume, begrensd en zeker van zichzelf. Dichterbij lost die zekerheid op in de tekens die het hebben opgebouwd, een veld van diepte waar structuur en afwezigheid hetzelfde oppervlak delen.

Coils Thinning Into Dust zet de Art with Void-serie voort van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door diepte en afwezigheid in plaats van verf of druk. Een visuele taal waarin afwezigheid geen leegte is, maar aanwezigheid.

"Wat naar buiten spiraalst, leert uiteindelijk los te laten."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.