Claws of Foam Devour the Dark
Claws of Foam Devour the Dark
Binnenkort op veiling
Dit werk wordt binnen de komende 10 dagen opgenomen in een Catawiki-veiling. Schrijf u hieronder in voor de collectors-lijst om onze veilingen te volgen.
Slechts af en toe een e-mail. Uitschrijven kan altijd. Privacybeleid.
Een enkele klauw van schuim hangt in de lucht boven de boten, gevangen in het ogenblik vóór hij valt, en dat ogenblik is wat Claws of Foam Devour the Dark u vraagt te bewonen.
Dit is naar The Great Wave off Kanagawa, de houtsnede die Hokusai rond 1831 maakte als onderdeel van zijn Thirty Six Views of Mount Fuji, een beeld dat zo vaak is gereproduceerd dat het een synoniem voor de zee zelf is geworden.
Wat de prent om haar kleur geliefd maakt, het vlakke blauw van de deining, de bleke waas van de lucht, de warme toon van het papier eronder, heeft hier plaatsgemaakt voor zwart. Kleur ontbreekt niet, ze is simpelweg overgegeven aan het donker, zoals de zee zelf terugneemt wat er ook maar in geworpen wordt.
Wat resteert is gevormd uit een veld van afzonderlijke markeringen, beheerste krassen die in het oppervlak van het acrylglas zijn aangebracht in plaats van erop. De krullende top en zijn klauwen van schuim vangen het meeste licht van het gehele werk op, rijzend als één bleke vorm tegen zwart water. Mount Fuji bewaart zijn stilte, een kleine, heldere driehoek laag aan de horizon, onaangeraakt door het geweld dat eraan voorbijtrekt. De drie boten overleven slechts als vage, ineengedrongen lijnen, bijna verdwenen onder de golf die hen altijd al op het punt stond te overspoelen.
Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het. Recht van voren gezien leest de golf als één grote, opgehoopte ademteug. Bezie hem onder een hoek en het schuim verdiept zich, elke klauw die zich van de volgende losmaakt, de nevel van fijn stof tussen top en berg flikkerend als iets dat halverwege zijn val gevangen is.
Claws of Foam Devour the Dark behoort tot After the Masters, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beeldvorming wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om te vragen hoe ver een beeld van kleur kan worden ontdaan voordat het oog het toch nog zee noemt. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.
"De golf die nooit ophoudt te vallen."
Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.
Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.
