Caesar Before the Blade

caesar-before-the-blade vat de laatste beheerste adem voordat de geschiedenis een wending neemt. Hij wordt in profiel getoond, kalm, beheerst, elke lijn van gezag nog intact, terwijl achter zijn schouder een hand zich sluit om een dolk en de punt ervan in het licht brengt. Het werk toont de steek niet. Het toont het ogenblik vlak ervóór, dat vaak het eerlijkere portret van macht is.

In het voltooide werk leeft het licht in het gezicht. Een veld van fijne krassen bouwt het voorhoofd op, de stand van de ogen, de lijn van neus en kaak, zodat Caesars uitdrukking lijkt op te rijzen uit het acrylglas in plaats van erop te rusten. De laurierbladeren en het haar vallen terug in het donker, aanwezig maar teruggehouden, alsof zelfs de symbolen van zijn heerschappij hem al ontglippen. Onder in het werk vangen de geheven hand en het lemmet hetzelfde licht als het gezicht, een visueel rijm dat de hand van de moordenaar verbindt met de kalmte van de heerser.

Het diepe zwart dat hem omringt is niet leeg. Het is de druk van het moment, de onzichtbare hand, de samenzwering die zich net buiten het kader vormt. Macht wordt in dit werk getoond op zijn meest kwetsbare punt, één lichaam tussen glorie en verraad, belicht van één kant en onbeschermd van de andere.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is gekrast in het oppervlak van het acrylglas, een veld van afzonderlijke krassen zodanig gevormd dat duisternis de ondergrond wordt en licht het gezicht, de krans en het lemmet. Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht schept het niet, het verscherpt het, zodat onder een wisselende hoek het contrast verdiept en het portret anders gelezen wordt zonder ooit zijn vorm te verliezen.

Van de andere kant van de ruimte leest het werk als één monumentaal gezicht, gevangen in een intiem, gevaarlijk moment. Van dichtbij lost datzelfde gezicht op in een veld van krassen, een oppervlak dat volledig is opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. caesar-before-the-blade zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldmateriaal wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin de val van een man op het hoogtepunt van zijn macht een studie wordt in hoe licht vasthoudt wat de duisternis op het punt staat weg te nemen.

Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Het lemmet dringt binnen voordat het oog dat kan."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.