Brando Among the Embers

Een gezicht rijst op uit het totale zwart, met zware oogleden, beheerst, dragend het gewicht van een man die zijn stem niet meer hoeft te verheffen. Grijs haar vangt het licht als eerste, dan wenkbrauw en jukbeen, opgebouwd uit een veld van fijne krassen die het licht vasthouden zoals huid een leven vasthoudt. Overal elders blijft het zwart zwart. Pak, achtergrond, de kamer zelf, alles is onaangeroerd gelaten, zodat het enige wat mag bestaan het gezicht is en de twee handen die iets zachts koesteren tegen een borst gebouwd voor pantser.

Dat contrast is het hele verhaal. De kat is nauwelijks aanwezig, een paar bleke sporen die warmte suggereren in handen die net zo goed tot een vuist kunnen sluiten. De roos aan het revers vangt zijn eigen kleine lichtplek, een tederheid vastgespeld aan een man die handelt in angst. Niets hier is decoratief. Elke passage van licht doet het werk dat een penseelstreek of een cameraflits in een ander medium zou doen, behalve dat er geen pigment, geen print, geen inkt aan te pas komt. Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast.

Vanuit de andere kant van een kamer leest het werk als één gebiedende aanwezigheid, monumentaal, onmiskenbaar, een autoriteit van de oude wereld midden in een gedachte gevangen. Van dichtbij lost het op in een veld van afzonderlijke sporen, een oppervlak dat bewerkt lijkt door hand en tijd eerder dan door één enkel gebaar. Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht schept het niet. Het verscherpt het, verdiept het contrast, laat de ogen hun zwaarte iets langer vasthouden.

Het onderwerp draagt zijn eigen mythologie, de verouderende patriarch, de stille dreiging, de zachtheid die hij alleen in het verborgene toelaat. De kat vasthouden is een oud cinematografisch steno voor macht die kiest wanneer ze zachtheid toont, en het werk leunt in die spanning in plaats van haar op te lossen. Macht en tederheid delen hier dezelfde handen, en geen van beide wint.

Dit werk zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of print. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernieling is, maar structuur.

"Zelfs in het donker kijkt hij nog."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.