Bowie Through Three Lifetimes

David Bowie was nooit één gezicht. Hij was een reeks van gezichten, elk afgestoten als een huid zodat het volgende kon bestaan. Dit werk kiest niet tussen hen. Het houdt er drie tegelijk vast, in één doorlopend vlak, zodat de man achter de persona's zichtbaar wordt in de ruimte waar ze elkaar ontmoeten.

Links snijdt een diagonale streep dwars over een jong, beschilderd gezicht, de ogen star en uitdagend. In het midden is de verf verdwenen en is de blik stiller geworden, zoekender. Rechts is het profiel tot rust gekomen, het haar bleek, het gezicht half in schaduw gedraaid. Tussen hen is er geen harde grens. Het ene gezicht lost op in het volgende, zoals herinnering oplost in mythe.

Het is een passend onderwerp voor Art with Scratch. Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld wordt niet op het oppervlak aangebracht, het wordt in het oppervlak van het acrylglas gekrast, een veld van afzonderlijke krassen in plaats van een foto. Waar het oppervlak is bewerkt, rijst een gezicht op in het licht. Waar het onaangeroerd is gelaten, houdt het zwart stand en wachten de andere levens stil eromheen.

Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Wat licht doet, is het verscherpen. Onder een sterkere hoek vangen de krassen het licht en verdiept het contrast, zodat de drie gezichten uit elkaar gaan en weer samenkomen terwijl het oog erover beweegt. Vanuit verschillende hoeken leest het anders, zonder het beeld ooit te verliezen. Licht schept het beeld niet. Het verscherpt het.

Vanuit de andere kant van de kamer lezen de drie gezichten als één monumentaal portret. Van dichtbij breekt dat portret uiteen in een veld van fijne krassen, bewijs van een oppervlak dat is bewerkt in plaats van beschilderd. Die verschuiving, van afstand naar detail, van icoon naar materiaal, weerspiegelt het onderwerp zelf, een publiek gezicht opgebouwd uit een leven van privé-herinventie.

Bowie Through Three Lifetimes zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of print. Hier wordt diezelfde beschadiging een manier om meerdere zelf in één kader te houden, zonder te vragen welke de echte was.

"Elk gezicht dat hij droeg, was waar. Dit houdt ze allemaal tegelijk vast."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.