Bloom Traced in Cobalt

Een tros bosbessen, ver boven zijn eigen formaat uitgetild, wordt een stille studie in waas en licht. Wat u ziet is niet het fruit zelf, maar de bleke, wasachtige sluier die op de schil zit, de fragiele waas die vormt en hervormt telkens wanneer het licht het oppervlak bereikt. Getekend in wit over diepblauw gekleurd spiegelglas wordt die waas het hele onderwerp, en het fruit wordt een vat voor iets universelers: de dunne, tijdelijke laag tussen een object en de wereld die het raakt.

Het glas draagt hier zijn eigen betekenis. Blauw is de kleur van afstand en van de schemering, maar het is ook, letterlijk, de kleur die de bosbes op zijn eigen schil draagt. Gedragen in datzelfde blauw lijken het fruit en zijn veld bij elkaar te horen, alsof de spiegel eenvoudig een kleur had verlengd die er altijd al was, wachtend om naar voren gebracht te worden.

Het beeld is altijd aanwezig, het is niet iets dat door een spotlight wordt opgeroepen of verloren gaat op het moment dat u zich omdraait. Licht creëert het niet. Licht verscherpt het, verdiept het contrast, laat het veld van fijne krassen het licht opvangen, zodat het vanuit de andere kant van een kamer leest als één bleek fruit dat in het blauw zweeft.

Hier is niets toegevoegd. De contour van de bessen, het grove patroon van licht op hun verlichte zijde, de dunne steel en zijn ene blad, dit alles is van het oppervlak afgenomen in plaats van erop geplaatst. Vanuit een afstand beschouwd, komt het tot rust in één lichtende, monumentale vorm. Van dichtbij lost die vorm op in een veld van afzonderlijke sporen, elk onderdeel van een geheel dat alleen op een bepaalde afstand samenkomt, net als de waas zelf, die er solide uitziet totdat u dichtbij genoeg komt om te zien dat het altijd slechts een verspreiding van fijne deeltjes is.

Rondom en tussen de sporen doet het gekleurde spiegelglas wat spiegels doen. De kamer valt het oppervlak in, en degene die ervoor staat ook, meegetrokken in hetzelfde blauwe veld als het fruit, even onderdeel van hetzelfde stille stilleven.

Dit werk zet de Art on Mirror serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beeldtaal is gevat in gekleurd spiegelglas en de toeschouwer deel uitmaakt van het werk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Zelfs de waas op een bes is een soort licht, wachtend om getekend te worden."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.