Atlas Beneath a Scratched Moon

Atlas Beneath a Scratched Moon toont de Titan op het moment van rust, zijn rug diep gebogen, zijn onderarmen op zijn knieën, terwijl de stenen bol die hij voor een eeuwigheid heeft gedragen naast hem staat in het donker. In het voltooide werk wordt die bol een veld van afzonderlijke merktekens, oprijzend uit het zwart als een maan die naar beneden is gedaald om op de grond te rusten. De figuur eronder is nauwelijks aanwezig, een dunner web van licht dat zijn schouders, zijn gebogen nek en de rondingen van zijn arm aftekent.

Dat contrast is het onderwerp. De bol, gevormd door gecontroleerde krassen op acrylglas, houdt bijna al het licht in het werk vast, terwijl Atlas zelf rustig wordt gehouden, een silhouet opgebouwd uit minder, fijnere merktekens. Hij wordt er niet door verminderd, hij wordt er door gedragen, zoals een lichaam gedragen wordt door een gewicht waaraan het al lang niet meer twijfelt.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, zodat de last boven hem en de man eronder altijd aanwezig zijn, nooit wachten op een spotlight om te bestaan. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het, waardoor het oppervlak van de bol het opvangt en gloeit terwijl de grond onder Atlas dicht bij zwart blijft.

Gezien vanuit de andere kant van een ruimte leest het werk als één enkele vorm, een bleke maan die zweeft boven een gebogen figuur, monumentaal en stil. Dichtbij lost die maan op in een veld van fijne krassen, elk een kleine beslissing, en de man wordt een rustiger patroon van licht dat zijn eigen gewicht draagt. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen.

Atlas heeft altijd gestaan voor de prijs van het omhoogdragen van iets, lang nadat de keuze om het te dragen vergeten is. Hier is die prijs niet geïllustreerd, hij is opgebouwd, kras voor kras, in een materiaal dat het beeld niet laat vervagen of afvlakken met de tijd.

Atlas Beneath a Scratched Moon zet de Art with Scratch-reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldmotieven worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Zelfs de hemel heeft ergens een plek nodig om te rusten."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.