An Ember Refuses to Fade

An Ember Refuses to Fade opent met een enkel oog gevangen in absolute duisternis, zo groot dat het een landschap wordt in plaats van een gelaatstrek. Boven de wimperrand heeft zich een storm verzameld waar een wenkbrauw zou moeten zijn, onweerswolken die optrekken in een lucht die een vlucht vogels in strakke formatie doorkruist, kleine donkere vormen verspreid als gedachten die niet willen neerslaan.

Onder die lucht houdt de iris het oog van het werk, letterlijk. Zijn vezels stralen naar buiten vanuit een zwarte pupil met het geduld van jaarringen, en één dunne lichtboog trekt over het oppervlak als het laatste spoor van iets dat er ooit heeft gebrand. Twee tranen rusten op het onderste ooglid, gevangen halverwege de val, noch de toestemming gekregen om te vallen noch om te worden afgeveegd.

Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Het volledige beeld, storm, vogels, iris, tranen, is gekrast in het oppervlak van het acrylglas, opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment. Wat eruit ziet als gegraveerd door gevoel, werd in werkelijkheid opgebouwd door verwijdering, het beeld uit het materiaal geroepen in plaats van erop aangebracht.

Het beeld is altijd aanwezig, zichtbaar zelfs in een schemerige ruimte, maar licht geeft het zijn volledige gewicht. Onder een gerichte lichtbron vangen de krassen dat licht en houden het vast, de storm krijgt diepte, de vogels tekenen zich scherper af tegen de wolken en de iris lijkt zich te verwijden door het contrast. Het leest anders naarmate u van positie verandert of het licht beweegt, zonder dat het beeld het oppervlak ooit verlaat. Licht schept het niet. Het verscherpt het.

Van de andere kant van de ruimte leest het werk als één enkele vastgehouden blik, monumentaal en stil. Van dichtbij lost die blik op in een veld van fijne, bewuste krassen, het bewijs van een proces dat met opzet privé blijft. Tussen die twee afstanden bevindt zich de betekenis van het werk, een sintel van gevoel die het weer dat erover trekt overleeft, en weigert te worden uitgeblust door de storm of weggespoeld door de tranen.

An Ember Refuses to Fade vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarbij beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of afdruk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Zelfs terwijl een storm er doorheen trekt, sluit het oog zich niet."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.