Amy in Scratched Light

Een vrouwengezicht met een hoge bijenkorf en gesloten ogen rijst op uit een veld van fijne witte krassen tegen puur zwart, gebogen naar een vintage lintmicrofoon. De gevleugelde eyeliner en de bijenkorf verwijzen naar Amy Winehouse.

Ze staat bij de microfoon met gesloten ogen, gevangen in de ene adem voor een noot haar verlaat. Niets hier vraagt op het eerste gezicht herkend te worden. De bijenkorf, de gevleugelde eyeliner, de stilte van een stem die op het punt staat te stijgen, deze dienen zich langzaam aan, zoals een lied dat doet, noot voor noot in plaats van alles tegelijk.

Het werk bewaart alleen wat het moment nodig heeft. Haar gezicht wordt als een veld van fijne, afzonderlijke krassen gehouden, die licht opvangen en loslaten over het voorhoofd, de gesloten oogleden, de ronding van de mond bij de microfoon. Het haar, de schouder, de ruimte om haar heen mogen terugvallen in puur zwart. Niets is volledig beschreven. Wat overblijft is gebaar, niet gelijkenis, en daar leeft het gevoel.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is gevormd door gecontroleerde krassen die direct in het oppervlak van het acrylglas zijn aangebracht, een veld van krassen dat een gezicht wordt zoals korrel een foto wordt, door accumulatie in plaats van tekening. De beschadiging is het portret.

Het beeld is altijd aanwezig, in daglicht evenzeer als onder een gerichte lamp. Licht creëert het niet. Het verscherpt het, de krassen vangen licht op en laten het los zodat het contrast verdiept en het gezicht aanwezigheid verzamelt. Vanuit de andere kant van een ruimte gezien leest het als een monumentale, bijna sculpturale aanwezigheid in zwart-wit. Van dichtbij lost het op in het veld van krassen dat haar opbouwde.

Er zit een stille eerlijkheid in de keuze haar af te beelden met gesloten ogen. Een zo bekende stem wordt gewoonlijk frontaal ontmoet, ogen open, optredend voor de ruimte. Hier keert ze zich in plaats daarvan naar binnen, en het portret volgt haar daarheen, opgebouwd uit wegname, uit een oppervlak dat is opgegeven in plaats van ingevuld, dichter bij hoe een stem als de hare werd gehoord dan gezien.

Amy in Scratched Light zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur. Dit werk is uniek.

"Niet in het licht gezongen, maar eruit."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.