A Veil Without a Face

A Veil Without a Face begint met een vorm die iedereen herkent voordat men er een naam voor heeft: een sluier, gedrapeerd over een gehulde gedaante, oprijzend naar een zachte top met niets eronder. Geen voorhoofd, geen ogen, geen mond, alleen de val van stof over een afwezigheid, gehouden in een veld van fijn licht tegen een rode gespiegelde ondergrond.

De afbeelding is niet op het glas gedrukt, noch erover geschilderd. Ze is gekrast in het oppervlak van diep rood gekleurd spiegelglas, een veld van afzonderlijke krassen die het licht vangen en vasthouden totdat de plooien van de sluier zichtbaar worden, monumentaal van een afstand, een veld van gecontroleerde krassen van dichtbij.

Rood draagt hier het gewicht. Het is de kleur onder de sluier, zowel de warmte als de wond, de kleur van een lichaam dat wordt gesuggereerd maar nooit getoond. Tegen dat rood verzacht het wit van de sluier het beeld niet, het isoleert het, een enkelvoudige bleke vorm die alleen staat in een ruimte de kleur van ingehouden adem.

Omdat de afbeelding zich in het oppervlak van de spiegel bevindt, en er niet op is aangebracht, worden de ruimte rondom het werk en de persoon die ervoor staat in hetzelfde rode veld getrokken. De eigen weerspiegeling van de kijker verzamelt zich aan de randen en beweegt door de openingen tussen de krassen, zodat het kijken naar de sluier, stilletjes, een manier wordt om erin te staan.

Licht schept dit beeld niet. Het scherpt het aan. Onder direct licht vangen de krassen het licht en worden dieper, de plooien krijgen diepte en het contrast trekt strak. Verander het licht in de ruimte en alleen de weerspiegeling verschuift, de sluier zelf, gezichtsloos en stil, blijft precies waar hij was.

A Veil Without a Face stelt een eenvoudige, ongemakkelijke vraag: wat is een portret wanneer het gezicht wordt onthouden. Het werk biedt geen ogen om te ontmoeten en geen uitdrukking om te lezen, alleen de vorm van een aanwezigheid, en de zekerheid dat er iemand staat. Het vervolgt de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarbij gekraste afbeeldingen in gekleurd spiegelglas zijn gezet en de kijker deel uitmaakt van het werk.

"Sommige aanwezigheden worden het duidelijkst gevoeld in wat ze weigeren te tonen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.