A Trail Fading Into Black

Een enkele ijsbeer steekt een veld over dat volledig zwart is geworden, zijn witte gestalte de enige lichtbron in een kaal geworden landschap. Achter hem loopt een rij pootafdrukken die de reeds afgelegde afstand aftekent, steeds vager wordend naarmate ze verder terugwijzen naar de laatste strook sneeuw, totdat zelfs die herinnering door het donker wordt opgeslokt.

Er schuilt iets stilles en onthutsends in hoe klein de beer is te midden van zoveel leegte. Dit is geen jacht of aankomst, het is een doortocht, een gestalte die zich door een wereld beweegt die geen baken biedt en geen belofte van wat er voor ligt. De titel, A Trail Fading Into Black, spreekt die toestand rechtstreeks aan, de manier waarop een pad achter u verdwijnt zelfs terwijl u het blijft bewandelen, en de stille vastberadenheid die het vergt om toch door te gaan.

Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. De beer, zijn vage schaduw, het spoor dat in niets oplost, dit alles is in het oppervlak van het acrylglas gekrast door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging. Niets hier is op het oppervlak aangebracht, het is opgebouwd door weg te nemen, kras voor kras, totdat een beeld ontstaat uit wat er verwijderd is in plaats van wat er is toegevoegd.

Het beeld is altijd aanwezig, in elk licht. Wat verandert is hoe volledig het zich manifesteert. Onder direct licht vangen de gecontroleerde krassen het op en houden het vast, het contrast verdiept, en de leegte rond de beer krijgt een gewicht dat hij in vlakkere omstandigheden niet draagt. Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het. Loopt u langs het werk, dan leest het zich vanuit elke hoek anders, zonder dat de beer of zijn spoor het oppervlak ooit verlaat.

Vanuit de andere kant van een ruimte schikt het werk zich tot één enkel, monumentaal gebaar, één witte figuur zwevend in een oceaan van zwart. Komt u dichterbij, dan valt diezelfde duisternis uiteen in een veld van talloze individuele krassen, een oppervlak dat zich pas vanuit een zekere afstand tot een beeld oplost, net zoals het spoor zelf pas zinvol wordt wanneer u ver genoeg terugstapt om te zien waar het geweest is.

A Trail Fading Into Black vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Zelfs waar het spoor eindigt, blijft de richting bestaan."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.