A Torso Bowed in Embers

A Torso Bowed in Embers toont één enkele figuur, betrapt in een halverwege gestold gebaar, het hoofd gebogen, de schouders naar binnen gekeerd, als luisterend naar iets binnenin, in plaats van de ruimte tegemoet te treden. Er is geen gezicht om te lezen, geen naam om aan te verbinden, alleen het nuchtere feit van een lichaam dat gewicht draagt. Die afwezigheid is het onderwerp. Zonder gezicht houdt het torso op iemand te zijn en wordt het iedereen, een studie in wat een lichaam doet wanneer het nergens meer kan verbergen.

Hier is niets geschilderd of gedrukt. Het beeld is opgebouwd door weglating, een veld van afzonderlijke sporen die in het oppervlak zijn ingewerkt totdat spier, schaduw en het vallen van het licht tevoorschijn komen uit wat er is weggenomen in plaats van toegevoegd. Vanuit de andere kant van de ruimte laat de figuur zich lezen als één heldere, monumentale vorm. Dichterbij lost die vorm op in een veld van fijne krassen, elk een deel van het geheel en geen ervan het geheel op zichzelf.

Het glas zelf is rood, een diep, gegoten rood dat nooit afbreekt naar de randen van de lijst. Rood heeft hier zijn eigen lading, de kleur van wat zich vlak onder de huid bevindt, van blootstelling en hitte, passend bij een figuur die is teruggebracht tot zijn naakte structuur en toch nog staat. Sintels laaien niet op, ze houden de hitte stil vast, en dat is het register dat dit werk kiest.

De krassen zijn er altijd, zichtbaar in zwak licht net zo goed als in fel licht. Het licht schept dit beeld niet, het verscherpt het. Onder een directe lichtbron vangen de sporen het licht en komen ze los, het contrast verdiept zich en de figuur krijgt gewicht en diepte, maar het beeld zelf verschijnt noch verdwijnt. Wat verandert met de ruimte is uitsluitend de weerspiegeling die zich rondom de figuur beweegt, nooit de figuur zelf.

Omdat het oppervlak spiegelend is, nestelen de muur achter u, het licht in uw ruimte en uw eigen silhouet zich allemaal in de rode grond rondom het gekraste lichaam. U kijkt niet van een veilige afstand naar het werk, u bent erin gevouwen, staand in hetzelfde rode veld als de figuur die voor u buigt.

A Torso Bowed in Embers vervolgt de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas zijn gezet en de toeschouwer deel wordt van het werk. Een beeldtaal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur, en waarin de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Wat is weggenomen, staat er nog."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.