A Thorn Holds Its Fire

Een enkele roos staat alleen in het kader, niet getekend met pigment maar met een veld van afzonderlijke krassen in diep rood gekleurd spiegelglas. Niets omringt haar: geen context van een steel, geen ruimte om haar in te plaatsen, alleen de bloem en het niets waaruit zij opgroeit. De bloesem, de steel, de twee bladeren en de doornen die ze bewaken komen allemaal op dezelfde wijze tevoorschijn, als fijne lijnen die het licht vasthouden tegen een kleur die u niet laat vergeten waaruit een roos gemaakt is.

Rood is hier geen decoratie, het is het eigen bloed van de bloem, haar hitte, de kleur onder elke liefdesbrief en elke waarschuwing die een doorn ooit gaf. De roos behoudt haar bloesem, haar gekrulde buitenste bloemblaadjes getekend in één heldere, ononderbroken lijn, maar laat de zachtheid los. Er is geen fotografisch detail meer om achter te schuilen, alleen de vorm die het oog al van buiten kent.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is gekrast in het oppervlak van het gekleurde spiegelglas, een veld van fijne krassen die hun plek behouden of er nu direct licht op valt of niet. Licht schept deze roos niet. Het verscherpt haar, verdiept het contrast langs de rand van het bloemblad en laat de doornen langs de steel iets scherper afsteken in het glas.

Doe een stap terug en de bloem leest als één geheel gebaar, rechtop en stil, monumentaal in haar terughoudendheid. Kom dichterbij en zij lost op in de beheerste oppervlaktebeschadiging die haar heeft gebouwd, een veld van afzonderlijke krassen waarbij geen enkele kras om aandacht vraagt op zichzelf. Tussen die twee afstanden leeft het werk eigenlijk.

Het spiegelglas laat de beschouwer nooit buiten het beeld staan. De ruimte, het licht, wie er ook voor de roos staat, dat alles wordt gevouwen in het rode oppervlak rondom en tussen de krassen, zodat kijken naar de bloem betekent uzelf er ook in aan te treffen. De weerspiegeling verschuift met de ruimte, de roos zelf niet.

Een doorn is het bewijs dat iets wat het waard is om vast te houden gewoonlijk iets kost om vast te houden. Dit werk zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekrast beeldmateriaal is aangebracht in gekleurd spiegelglas en de beschouwer deel uitmaakt van het werk.

"Zelfs alleen in het donker bewaart een roos haar vuur."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.