A Star Held in Green

a-star-held-in-green begint met een vorm die iedereen al kent. Lange hals, afgeronde schouder, een etiket gedraaid zodat de ster naar voren wijst, het silhouet van een Heineken-fles opgerezen uit een diepe zwarte leegte. Wat op dit gekleurd spiegelglas verschijnt, is geen foto van een fles, het is een veld van afzonderlijke sporen, achtergelaten zodat wat we in een halve seconde herkennen hier opnieuw herkend kan worden, anders.

Het beeld is in het oppervlak van diepgroen spiegelglas gekrast, niet erop aangebracht. Geen verf, geen druk, het beeld ontstaat daar waar het materiaal is weggenomen in plaats van toegevoegd. Aan één zijde licht de fles op, de rand van het glas, de condensdruppels, de randen van het etiket en de kleine witte ster in het midden, elk een veld van beheerste krassen die het licht vangen en vasthouden. De rest van de fles blijft donker, verzwolgen door het glas zelf, zodat het object minder als een productfoto overkomt en meer als iets wat in een schemerige kamer wordt onthouden.

Groen draagt hier zijn eigen betekenis, de kleur van het merk wordt de kleur van de spiegel die het draagt, zodat het werk en zijn onderwerp één oppervlak, één identiteit delen. Kom dichterbij en de fles lost op in een veld van fijne krassen, die geen van alle doen alsof ze een foto zijn. Stap terug en hij lost op tot de ene vorm die zich al generaties lang op bartafels en in reclame heeft verkocht, maar nu hangt hij alleen in een breed donker veld, ontdaan van een hand, een tafel, een menigte.

Rondom de fles, in het onaangetaste glas, blijft de ruimte zichtbaar, de galeriemuur, de spots, wie er ook voor staat. De toeschouwer wordt gevouwen in hetzelfde groene oppervlak als de ster en het etiket, zodat kijken naar een vertrouwde fles voor een moment wordt: kijken naar uzelf die ernaar kijkt. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het, verdiept het contrast tussen de heldere rand en het zwarte glas, terwijl de weerspiegeling eromheen blijft meebewegen met de ruimte, en het beeld zelf precies blijft waar het gekrast is.

a-star-held-in-green zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beelden zijn gevat in gekleurd spiegelglas en de toeschouwer deel wordt van het werk. Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur, en waarin de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Zelfs de meest vertrouwde vormen worden vreemd, alleen vastgehouden in het donker."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.