A Spine Arched Into Light

A Spine Arched Into Light begint met één enkel gebaar, de lange boog van een rug die zich optilt van witte lakens, het hoofd achterover, één arm boven het hoofd gegooid, de andere hand die stof omklemt. Uit dat gebaar ontstaat een vorm die meer silhouet is dan portret, een lichaam dat aan het donker is gegeven en slechts gedeeltelijk aan ons is teruggegeven.

Wat het oppervlak behoudt is de architectuur van de pose: de lijn van keel en kaak, de rand van een sleutelbeen, de zachte welving van een borst, de ribben die ogen als de sporten van iets dat ademt. Dit zijn de plaatsen waar het licht neerslaat en de krassen samenkomen in een veld van fijne tekens, helder tegen het zwart. De rest, de holten van het lichaam, de ruimte onder de boog, blijft als onberoerd acrylglas, een duisternis zo compleet dat ze eerder als afwezigheid wordt ervaren dan als schaduw.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd uit een veld van afzonderlijke tekens in plaats van aangebracht pigment. Van dichtbij lost het werk op in beheerste krassen, een textuur zonder één scherpe rand om aan vast te houden. Doe een stap terug en het lichaam stelt zich opnieuw samen, de boog keert terug, het gebaar is opnieuw heel.

Het beeld is altijd aanwezig, bij daglicht evengoed als in schaduw. Licht schept het niet, het verscherpt het, verdiept het contrast en laat de krassen een voorbijgaande gloed opvangen en vasthouden. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, de arm, de ruggengraat, de wending van het gezicht die in nadruk verschuiven zonder ooit hun vorm te verliezen.

Er is een stille theatraliteit in een lichaam dat tot zijn uiterste strekking wordt gehouden, een besloten moment in totale duisternis, alsof overgave zelf van één kant belicht kon worden en mocht spreken. Het bed onder haar wordt een bleek vlak, een plek voor het oog om te rusten voordat het opnieuw het zwart in klimt.

A Spine Arched Into Light zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Sommige lichamen zijn het gemakkelijkst te zien op het moment dat het grootste deel ervan aan het donker is teruggegeven."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.