A Small Life Holds On

Een enkele tarwestengel buigt onder een gewicht dat hij eigenlijk niet zou kunnen dragen. Een veldmuis klemt zich eraan vast, klein en volledig aanwezig, zijn snorharen van achteren verlicht door één harde lichtbron. Eromheen is er alleen maar zwart, diep en ongebroken, het soort duisternis dat de hele wereld lijkt te hebben verzwolgen, behalve dit ene kleine moment van vasthouden.

Het licht valt van boven, scherp en theatraal, zoals het op een figuur in een oud meesterschilderij zou vallen. Het vindt de vacht, de boog van de stengel, het fijne graan dat door de lucht drijft als stof dat nog niet heeft besloten te vallen. Niets verzacht het contrast. Het zwart blijft zwart, het licht blijft hard, en daartussenin houdt dit ene kleine leven zijn greep vast.

Er zit iets stilzwijgend monumentaals in die greep. Een veldmuis is niet gebouwd voor overleving op deze schaal, niet tegen de wind, niet tegen de omvang van het duister om hem heen, toch is hij er, nog steeds vasthoudend, nog steeds heel. Het beeld stelt een eenvoudige vraag zonder ooit zijn stem te verheffen: hoeveel kan iets zo kleins dragen, en hoe lang.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De muis, de stengel en het licht dat hen beiden vindt, zijn in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door gecontroleerde krassen in plaats van iets dat erbovenop wordt aangebracht. Het beeld is er altijd, volledig aanwezig, zelfs in vlak licht. Wat verandert is de diepte. Onder harder licht vangen de krassen het op en houden het vast, het contrast verdiept zich, de greep verstrakkt.

Beweeg u rond het werk en het leest vanuit elke hoek anders, zonder het dier in zijn centrum ooit te verliezen. Licht creëert dit beeld niet. Het scherpt het aan, zoals aandacht een kleine zaak aanscherpt die u bijna had gemist.

Vanuit de andere kant van een kamer gezien is het één donkere, ingehouden adem van een scène. Van dichtbij lost het op in een veld van fijne, gecontroleerde beschadiging, een oppervlak bewerkt totdat een heel schepsel en zijn kleine verzet eruit tevoorschijn kwamen. A Small Life Holds On zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarin beschadiging geen vernietiging is, maar structuur.

"Sommige dingen houden vast, eenvoudigweg omdat loslaten nooit een optie was."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.