A Skin Not Yet His Own

Een gezicht rijst op uit het zwart, de helft ervan verlicht als marmer dat door het eerste licht wordt geraakt, de andere helft die hem al terugclaamt in de schaduw. De scheuren die door de stenen wang lopen zijn geen beschadiging. Het zijn de naden waar het worden doorheen schijnt, het moment voordat een vorm beslist wat het zal zijn.

Niets hier werd geschilderd, gedrukt of geïnkt op het oppervlak. De gelijkenis bestaat alleen waar diepte haar toestaat te bestaan, gesneden uit afwezigheid in plaats van eraan toegevoegd. Waar het oppervlak zich onthoudt, onthoudt het gezicht zich ook, en de twee duisternissen, de zijne en die van de leegte, worden onmogelijk te scheiden.

"A Skin Not Yet His Own" houdt een gezicht gevangen tussen sculptuur en het zelf, alsof het marmer nog niet klaar is met beslissen of het hem wil loslaten. Eén zijde is af, klassiek, koel onder sterk licht. De andere is nog niet opgeëist, wachtend in het donker op een eigen vorm.

Vanuit de andere kant van de ruimte leest het werk als een enkel monumentaal hoofd, stil en gezaghebbend. Komt u dichterbij, dan lost de stilte op in een veld van fijne diepte, waarbij de scheuren een persoonlijke topografie worden die zich alleen onthult aan een geduldige blik.

Het werk verandert met de ruimte waarin het hangt. Ochtendlicht trekt de kaak en de plooi boven de wenkbrauw naar voren, avondlicht laat ze terugwijken, zodat het gezicht nooit twee keer op dezelfde manier wordt gezien. Het zet de Art with Void-serie van Tijs Dragtsson voort, waarin beelden worden geconstrueerd door diepte en afwezigheid in plaats van verf of druk.

Een visuele taal waarbij afwezigheid geen leegte is, maar aanwezigheid.

"De helft van hem is al steen geworden. De rest beslist nog."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.