A Shift Ends in Light

Een bank, een kale muur en een lichtkegel die de hele nacht heeft gebrand. Daarbinnen zit een verpleegkundige gevouwen over haar eigen knieën, klaar met een dienst die haar nog niet helemaal loslaat, het soort stilte dat alleen intreedt wanneer een lichaam alles heeft gegeven wat het te geven had.

Achter haar blijft het licht werken. Wat een gewone, vermoeide schaduw zou moeten zijn, klimt langs de muur en weigert klein te blijven, verbreedend bij de schouders, oprijzend tot een staande gedaante en openend in twee onmiskenbare vleugels. Het oog kan beide lezingen niet tegelijk vasthouden, de ineengezakte vrouw die op de bank op adem komt, en de rechtopstaande, gevleugelde aanwezigheid die direct uit haar silhouet oprijst, en het blijft er tussenin glijden in plaats van tot rust te komen.

Niets in de ruimte verklaart welke van de twee de trouwere gelijkenis is. De vrouw kent alleen de pijn in haar voeten en het gewicht van een nacht die meer van haar vroeg dan iemand zag. De muur heeft al besloten dat zij ook iets anders is, een bewakersgedaante die op volle hoogte wordt geworpen op het moment dat de dienst eindigt, alsof de zorg die zij besteedde ergens naartoe moest en koos voor de muur om haar te bewaren.

Het werk lost de twee niet op tot één. Het laat hen samen staan, het uitgeputte lichaam en het gevleugelde silhouet dat het werpt, en laat de toeschouwer beslissen hoeveel van een persoon alleen zichtbaar is in wat aan het einde van een lange dag van hem afvalt.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De gloed van dat licht en de hele staande, gevleugelde gedaante achter haar bestaan alleen waar gecontroleerde krassen het acrylglas hebben geopend, een veld van fijne krassen die het licht opvangen en weerkaatsen. Het beeld is altijd aanwezig, bij daglicht evenzeer als na het donker. Licht creëert het niet. Het verscherpt het, de vleugels verder trekkend van de vrouw die ze, zonder het te weten, werpt.

A Shift Ends in Light behoort tot Look Twice, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldmateriaal wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde schade een manier wordt om één figuur twee lezingen tegelijk te laten dragen, het vermoeide lichaam en het gevleugelde wezen, zonder dat het oog ooit de kans krijgt tussen hen te kiezen.

"Sommige vleugels zijn alleen zichtbaar zodra het lichaam dat ze draagt eindelijk is opgehouden met bewegen."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.