A Rope's Quiet Defiance

Een touw kent een eigen stilte zodra het zijn werk heeft gedaan. Hier opgerold op gevouwen zeildoek houdt het de herinnering aan spanning vast, lang nadat de knoop al is losgeknoopt. Elke uitgerafelde vezel vangt het licht als een kleine daad van verzet, en weigert plat te liggen, en weigert vergeten te worden.

Één hard licht valt van boven en kerft de winding uit een zwart dat zo diep is dat het alles eromheen verzwelgt. Het zeildoek wordt nauwelijks meer dan een suggestie onder het touw, zijn plooien vangen net genoeg licht om te doen vermoeden wat het ooit gedragen heeft. Negatieve ruimte drukt van alle kanten naar binnen en geeft het object ruimte om te ademen, en ruimte om ertoe te doen.

Een touw heeft altijd meer betekend dan zijn materiaal. Het bindt en het houdt, het spant en het houdt stand, en in dit werk wordt het een stille studie van verzet, iets versleten maar niet gebroken, uitgerafeld maar toch heel. Het theatrale licht behandelt het als een onderwerp dat een portret waardig is, niet als een gereedschap dat staat te wachten om opgerold weg te worden gelegd.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van iets wat is toegevoegd. Elke vezel, elke schaduw, elk stofkorreltje dat in het donker zweeft bestaat omdat er iets is weggenomen, niet neergelegd.

Het beeld is altijd aanwezig. Licht schept het niet, het verscherpt het. Onder direct licht vangen de krassen het licht en weerkaatsen ze, en verdiept het contrast, terwijl hetzelfde touw in zacht licht overgaat in stille ingetogenheid. Het is vanuit verschillende hoeken anders te lezen, zonder ooit het beeld te verliezen.

Van de andere kant van de kamer leest de winding als één monumentale vorm, zwaar en op zichzelf staand. Komt u dichterbij, dan lost het op in een veld van krassen, elk doelbewust, onderdeel van een oppervlak dat is opgebouwd in plaats van geschilderd. Beide lezingen horen bij hetzelfde werk, één afstand voor het geheel, een andere voor het maken.

A Rope's Quiet Defiance zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldmateriaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur.

"Sommige dingen bewaren hun vorm door te weigeren los te laten."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.