A Ringed Head Adrift

Een figuur staat van de borst omhoog, in een licht pak; waar het hoofd zou moeten zijn, bevindt zich in plaats daarvan een geringde planeet. Die enkele verwisseling draagt het hele werk. De kraag, de stropdasknoop, de stand van de schouders, alles blijft onmiskenbaar menselijk, terwijl de plek waar een gezicht zou zijn volledig is overgegeven aan iets uitgestrekts en verwijderds.

De planeet zelf herbergt het dichtste veld van tekens in het werk, een bol opgebouwd uit een veld van afzonderlijke punten die licht verzamelt zoals een gezicht dat zou doen. De nabije ring kromt zich dichtbij en helder, maar de verre boog wordt dunner tot verspreide stippen voordat hij weer oplost in het omringende zwart, alsof de ringen zelf uit elkaar worden getrokken door het donker waar ze doorheen gaan.

Lager valt de schaduw van die ringen over de kraag en borst in lange diagonale banden, en snijdt het pak in verlichte en onverlichte gedeelten. Het onderlichaam is het rustigste deel van het werk, zijn veld van tekens losser wordend totdat de figuur gewoon stopt, onvoltooid, alsof hij ergens voortgaat buiten de rand van wat getoond kan worden.

Hier is niets toegevoegd. Geen verf, geen druk, geen inkt werd gebruikt om de planeet, de schaduw of het pak te beschrijven; elke vorm bestaat omdat het oppervlak op sommige plaatsen licht mocht vasthouden en het op andere plaatsen mocht loslaten. Het beeld verschijnt alleen wanneer het licht het vindt, en het trekt zich opnieuw terug op het moment dat het licht verder gaat.

Er bevindt zich een oud, stil idee in het hart van dit werk, dat identiteit kan worden vervangen door iets groters dan een zelf, een privaat gezicht geruild voor een publieke, orbiterende afstand. Vanuit de andere kant van een ruimte gezien, leest het werk als één enkele, stille silhouet. Dichterbij getreden, opent het zich in een veld van diepte, punt voor punt, op dezelfde manier waarop een planeet zijn ringen alleen vanuit een bepaalde hoek toont.

A Ringed Head Adrift vervolgt de Art with Void-serie van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden geconstrueerd door diepte en afwezigheid in plaats van verf of druk.

"Waar een gezicht was, is nu alleen weer, ringen en de lange schaduw die ze werpen."

Een beeldtaal waarbij afwezigheid geen leegte is, maar aanwezigheid.

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.