A Ridge Drawn Through the Blue

a-ridge-drawn-through-the-blue omhult een haai zoals duisternis een oceaan omhult, bijna volledig. Het lichaam verschijnt niet als vlees of vorm. Het bestaat enkel als een enkele, onregelmatige lichtlijn die langs de ruggengraat zwelt, van de snuit, over de rugvin, naar de staart, voordat ze terugvervloeit in het omringende blauw.

Al het andere is losgelaten. Er is geen volledig getrokken contour van kaak of vin, geen gevulde buik of kieuw, geen water dat als textuur wordt getoond. Wat overblijft is een veld van afzonderlijke sporen die net genoeg van de rug van het dier traceren om het oog de rest te laten aanvullen, zoals een vorm die onder het oppervlak beweegt nooit volledig wordt gezien, maar enkel gevoeld door het licht dat ze verstoort.

Het beeld is in diepblauw gekleurd spiegelglas gekrast, niet op het oppervlak aangebracht. Geen verf, geen druk, geen inkt; de aanwezigheid van de haai is volledig opgebouwd door weglating, een veld van gecontroleerde krassen dat rechtstreeks door het materiaal zelf wordt gedragen. Het beeld is er altijd, met of zonder gericht licht. Wat licht en kijkhoek veranderen is nooit het beeld, maar enkel de diepte van zijn glans en de reflectie die het omgeeft.

Blauw draagt het gewicht van het werk. Het is de kleur van open water en alles wat daaronder verborgen blijft, van afstand, druk en de kou die een roofdier verborgen houdt totdat het zelf kiest om dat niet meer te zijn. In dat blauw geplaatst, wordt de haai minder een dier dat voor de camera is gevangen en meer een aanwezigheid die het oppervlak zelf lijkt te herinneren.

Gezien vanaf de andere kant van een kamer leest het werk als één ononderbroken gebaar, een silhouet dat in donkerblauw hangt. Kom dichterbij en dat gebaar opent zich tot een veld van fijne krassen, elk onderdeel van een grotere structuur in plaats van een afbeelding. Tussen die twee afstanden blijft het glas zijn andere taak vervullen: het weerspiegelt de kamer en de persoon die ervoor staat, zodat de eigen contouren van de toeschouwer zich nestelen in dezelfde duisternis waardoor de haai beweegt.

Dit werk zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beelden in gekleurd spiegelglas zijn gezet en de toeschouwer deel uitmaakt van het werk. Een beeldtaal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Sommige dingen zijn uitsluitend te zien door het licht dat zij achterlaten."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.