A Recline Scratched Into Light

Een ijsbeer heeft een ligstoel opgezet op het enige oppervlak dat hem nog rest, zonnebril op, poten over elkaar, volstrekt onverstoord. A Recline Scratched Into Light legt die ongedwongenheid vast op zijn ongemakkelijkste moment, het ogenblik voordat iemand eraan denkt te vragen waarop hij eigenlijk aan het zonnebaden is.

Het acrylglas geeft de beer bijna alles. Zijn vacht, het gestreepte kussen eronder, de ijskorst onder de poten van de stoel, alles is gevormd uit een veld van afzonderlijke krassen die rechtstreeks in het oppervlak zijn aangebracht, zodat de liggende figuur in zijn geheel licht verzamelt zoals een lichaam op vakantie warmte verzamelt. Eén harde lichtbron valt van boven, en hij beantwoordt haar volledig, bleek en stralend tegen een zwart dat al het andere wegneemt.

Wat donker blijft is het kader dat de scène bijeenhoudt: de dunne lijnen van de stoel, de schaduwplas eronder, de zonnebril die zijn ogen afschermt van een zon die, hier, het laatste is wat hij zou moeten willen zien. Zelfs zijn gemak heeft een scherpe kant, een ontspannen lichaam dat rust op een ondergrond die, van nature, al aan het verdwijnen is.

Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. De krassen die dit moment vasthouden zijn er altijd, aanwezig ongeacht of er een licht op gericht is. Licht creëert het beeld niet, het verscherpt het, en het werk leest anders afhankelijk van waar u staat, zonder dat de beer of zijn kleine drijvende eiland ooit van vorm verliest.

Er zit hier een stille grap in, en eronder iets minder comfortabels: hoe gemakkelijk een crisis als vakantie verkleed kan worden, hoe vanzelfsprekend we ontspannen in taferelen die ons zouden moeten alarmeren, hoe vaak de toeschouwer, koper, kiezer, omstander gelijkelijk de stoel kiest boven de vraag. A Recline Scratched Into Light behoort tot In Plain Sight, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd uit gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde schade een manier wordt om te vragen hoe kalm we kunnen rusten op een ondergrond die we al aan het verliezen zijn.

Een visuele taal waarin schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarin een beer met een zonnebril meer over ontkenning kan zeggen dan welke krantenkop ook.

"De stoel blijft waterpas. Het ijs niet."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.