A Reach Suspended in Light (Diptych)

A Reach Suspended in Light is een tweeluik over de twee seconden waarin een wedstrijd wordt beslist. Op het linkerpaneel staat een speelster op het hoogtepunt van haar opslag, haar lichaam volledig gestrekt, haar tenen die de grond al verlaten, de bal hangend boven haar open hand terwijl het racket achter haar hoofd wacht. Op het rechterpaneel heeft hetzelfde spel zijn grens bereikt: een lichaam horizontaal uitgestrekt in een duik, de benen omhoog, één arm zo ver naar voren geworpen dat het lijkt alsof hij de rest van haar achter zich laat. De bal waarnaar zij reikt is al weg. Alleen het reiken overleeft.

Tussen de twee panelen ligt alles wat het werk niet hoeft te tonen. Het net, het court, de tegenstander, de score. De smalle ruimte tussen de kaders is de vlucht van de bal zelf, de afstand tussen een opslag die begint met volledige controle en een punt dat eindigt in volledige overgave. Naast elkaar gehangen lezen de panelen als één adem die over twee momenten wordt vastgehouden: de rust voor de slag en het fanatisme van de weigering een bal te laten vallen.

Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Beide beelden zijn gevormd door gecontroleerde krassen die in het oppervlak van het acrylglas zijn aangebracht, een veld van afzonderlijke sporen dat samenkomt tot een schouder, een jurk, de dunne witte lijn van een racket en het stof dat opstijgt van de baseline. Vanuit de andere kant van de ruimte leest elke figuur als één lichtgevend gebaar tegen een zwart veld. Van dichtbij lossen beide op in de sporen die hen hebben opgebouwd.

Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht creëert het niet, het verscherpt het: onder een lamp of bij een verandering in de ruimte vangen de krassen het licht en verdiept het contrast, en de twee gebaren krijgen gewicht. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit de spelers in het middelpunt te verliezen.

Onder de sport schuilt een stiller onderwerp. Een lichaam dat tweemaal tot zijn grens is uitgerekt, éénmaal omhoog reikend en éénmaal naar voren reikend, is een beeld van wat het kost om iets volledig te willen. Het licht dat van boven komt, valt op beiden op dezelfde manier, minder als een stadionstraal dan als iets waar zij allebei naar reiken.

Dit tweeluik is een van de eerste drie tweeluikwerken die het atelier van Tijs Dragtsma verlaten: twee panelen acrylglas, elk 51 bij 51 cm, voor elkaar gemaakt en naast elkaar gehangen met een smalle ruimte ertussen. Het zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldvorming tot stand komt door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of afdruk. Het tweeluik is uniek.

"De opslag is de belofte. De duik is wat het kost om haar te houden."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.