A Pupil Holds the Grid

A Pupil Holds the Grid blijft dicht genoeg bij één enkel oog dat van de persoon nauwelijks iets anders het kader overleeft. Een boog van wimper, de plooi van een ooglid, huid die het weinige licht opvangt dat er nog is. In het midden, waar een pupil alleen duisternis geacht wordt te bevatten, draagt deze er een weerspiegeling in: een smalle kolom van kleine gloeiende rechthoekjes, wegvallend in het zwart alsof de binnenkant van het oog zelf bekleed was met schermen.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De wimperrand, de boog van het ooglid en de lichtgevende kolom binnenin de pupil zijn ingekrast in het oppervlak van het acrylglas, een veld van afzonderlijke krassen dat het dichtst gevormd is langs de wimpers en rondom de kleine verlichte rechthoekjes in het midden, uitdunnend naar het omringende donker totdat de rest van het gezicht plaatsmaakt voor zwart.

Elders in Audience of One is de telefoon iets dat iemand vasthoudt en naar beneden in kijkt. Hier is hij verder naar binnen gegaan. Er is geen hand in het kader, geen scherm dat voor een gezicht wordt gehouden, alleen het ene orgaan dat gebouwd is om licht op te nemen, en wat het in zichzelf draagt in plaats van duisternis. De pupil, die eenvoudigweg zou moeten verwijden of vernauwen met de ruimte, is hervormd naar de maat en het ritme van datgene waarnaar hij zo lang heeft gekeken.

Dat is de stillere ongemakkelijkheid in het beeld. Het is geen weerspiegeling die weerkaatst van het oppervlak van een oog. Het leest als iets dat verder naar binnen is neergedaald, alsof het raster niet langer buiten de kijkende persoon was, maar deel was geworden van de architectuur achter het kijken zelf.

A Pupil Holds the Grid behoort tot Audience of One, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beeldmateriaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om te vragen hoe ver een blik kan reizen naar één klein lichtje voordat hij vergeet hoe hij naar iets anders moet kijken. Wat er op dit moment het dichtst bij u is, een telefoon in een zak, een scherm op een tafel binnen handbereik, is het waard op te merken voordat u verdergaat.

Vanaf de andere kant van een kamer leest het werk als één enkel oog, gevat in zwart, rustig, bijna gewoon. Van dichtbij opent het zich in gecontroleerde oppervlaktebeschadiging, een veld van fijne krassen dat pas op een zekere afstand oplost in wimper, ooglid en die neervallende lichtkolom. Het beeld is er altijd, met of zonder direct licht. Licht scherpt alleen wat het oppervlak al in zich draagt, en verdiept het contrast tussen het oog en de leegte eromheen.

"Het oog dat terugkijkt, kijkt al naar iets anders."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.