A Pearl Caught in Static
A Pearl Caught in Static
Binnenkort op veiling
Dit werk wordt binnen de komende 10 dagen opgenomen in een Catawiki-veiling. Schrijf u hieronder in voor de collectors-lijst om onze veilingen te volgen.
Slechts af en toe een e-mail. Uitschrijven kan altijd. Privacybeleid.
De blik arriveert vóór al het andere. Ze draait zich om, lippen licht geopend alsof ze midden in een adem, een woord, een gedachte betrapt is, en het hele schilderij hangt aan die halve seconde. A Pearl Caught in Static houdt precies die wending vast, naar Meisje met de parel van Johannes Vermeer, rond 1665 geschilderd en vandaag bewaard in het Mauritshuis in Den Haag, een werk dat zo vaak de Mona Lisa van het Noorden wordt genoemd dat de titel een eigen soort roem is geworden.
Wat deze versie opgeeft, is precies waarvoor het schilderij het meest geliefd is: die buitengewone blauw-gouden tulband, de warme okeren huid, het zachte donker dat Vermeer opbouwde uit geglazuurde schaduw in plaats van echt zwart. Dit alles geeft zich hier over aan diep zwart, en kleur wordt volledig overgedragen aan het licht en de afwezigheid ervan.
Wat er overblijft, is alles wat nodig is om haar in één oogopslag te herkennen. De tulband wikkelt en vloeit nog steeds, de lippen blijven open, de ogen houden diezelfde onbeantwoorde vraag vast, gevangen ergens tussen een uitnodiging en een waarschuwing. De parel blijft ook, kleiner dan een vingernagel, het enige teken in het hele werk dat als zuiver, geïsoleerd licht leest.
Wat er rest, is opgebouwd uit een veld van afzonderlijke krassen, in het oppervlak van het acrylglas gekrast in plaats van erop aangebracht. Het gezicht vangt het meeste licht van al, gevormd door een dicht weefsel van fijne, overlappende krassen die, van dichtbij, lijken op statische ruis die in een vorm is neergedaald, een soort visuele ruis die, op het moment dat het oog terugstapt, oplost in een gezicht dat het al kent.
Het slepende doek van de tulband vangt een tweede stroom van heldere, schampende lijnen langs de schouder omlaag, terwijl de ogen, de mond en de lange val van haar kraag vrijwel geheel worden overgedragen aan het donker, uitgespaaard uit het licht in plaats van erin getekend. Te midden van al die gecontroleerde oppervlakteschade houdt de parel haar enkele, stille lichtpunt vast, het enige stille element in een veld dat verder lijkt te trillen.
A Pearl Caught in Static behoort tot After the Masters, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde schade een manier wordt om te vragen hoe weinig van een meesterwerk het oog werkelijk nodig heeft voordat het het geheel opnieuw herkent.
"Ze heeft nooit een naam gekregen. Alleen een blik, en één enkel lichtpunt om die vast te houden."
Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.
Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.
