A Parasol Scratched From Wind

De wind komt als eerste, nog voordat de vrouw zelf volledig tot verschijning komt: een veld van fijne krassen verzameld in de zwiep van een sluier die van haar gezicht naar achteren wordt geworpen, in het gras dat laag buigt onder haar voeten, in de open ribben van een parasol opgeheven tegen een lucht die niets teruggeeft dan zwart.

Dit is naar Woman with a Parasol, Madame Monet and Her Son van Claude Monet, geschilderd in 1875 en vandaag de dag te vinden in de National Gallery of Art in Washington. Van onderaf gezien, rok en sluier gevangen midden in een windvlaag, blijft het een van de schilderijen die het meest bijgedragen hebben aan het idee dat het weer zelf, en niet de vrouw die er middenin staat, het werkelijke onderwerp van een schilderij kan zijn.

Wat het origineel geliefd maakt, is zijn weigering om stil te staan. Monet bouwde het hele doek op rond één windvlaag die het oog niet kan zien, maar alleen kan afleiden uit de hoek van een zoom, de trek van een sluier, de afstand die een kleine jongen bewaart in het gras achter haar. Deze versie behoudt diezelfde instabiliteit, een figuur die gevangen leunt tegen een kracht die nooit ophoudt.

Wat hier bewaard blijft is de volledige architectuur van het gebaar, de parasol omhooggeheven en gehoekt tegen het licht, de sluier opgetild van haar schouder, de rok bevroren midden in zijn beweging, de hoed van de jongen een kleine heldere noot die zich onderscheidt in het veld beneden. Wat wordt opgegeven is alles wat Monet schilderde in blauw, groen en drijvende wolk, de lucht en de heuvelzijde volledig overgeleverd aan zwart, zodat alleen de figuren het beeld kunnen dragen.

Geen verf, geen print. De vrouw, haar parasol en de jongen achter haar zijn gevangen in een veld van fijne krassen aangebracht in het oppervlak van het acrylglas, aanwezig of de ruimte nu verlicht is of donker. Licht schept dit beeld niet. Het verscherpt het, trekt de ribben van de parasol en de val van de sluier naar voren, en verdiept het contrast tussen het gras aan haar voeten en het zwart dat de lucht boven haar verzwelgt.

A Parasol Scratched From Wind behoort tot After the Masters, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldvorming wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of print, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om te vragen hoeveel er van een schilderij moet overleven voordat het oog het toch nog voltooit, wind inbegrepen. Dit is een zelfstandig werk van Tijs Dragtsma, een nieuwe interpretatie in krassen en geen kopie, reproductie of print van Monets schilderij.

"De wind was altijd het onderwerp. Hier is hij ook het enige dat overblijft."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.