A Muzzle Lost to Dark

Het gezicht van een tijger keert zich naar het licht, en het licht geeft slechts een fragment terug. Een oor, de diepe rimpel van een wenkbrauw, één bleek oog en de rand van een snuit vangen de gloed op, terwijl de rest van het dier, de kaak, de verre wang, het gewicht van zijn lichaam, volledig aan het zwart wordt prijsgegeven. Wat overblijft is niet zozeer een portret als wel de herinnering eraan, voor de helft opgeëist door het donker waarnaar het altijd al zou terugkeren.

Geen verf. Geen print. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, gevormd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment, een veld van afzonderlijke sporen dat het licht opvangt en vasthoudt zoals vacht de wind opvangt. Waar de tijger in het zwart verdwijnt, houdt het oppervlak simpelweg op te spreken, en die stilte is net zo weloverwogen als elk spoor dat daaraan voorafging.

Het beeld is altijd aanwezig. Licht schept het niet, het verscherpt het. Onder een gerichte lichtbron worden de strepen dieper en lijkt het oog uw blik iets langer vast te houden, en wordt het contrast scherper. Vanuit een andere hoek trekt hetzelfde gezicht zich terug in stilte, terwijl de gloed zachter wordt zonder ooit het oppervlak te verlaten.

Er schuilt een oude, stille vrees in een gezicht dat zo dichtbij en zo onvolledig is, het gevoel van iets machtigs dat eerder in een glimp wordt gevangen dan volledig wordt gezien. A muzzle lost to dark is geen vermindering, het is de eigen camouflage van het dier, geschreven in het materiaal zelf, een herinnering eraan dat wat het licht niet raakt, u niet geacht wordt te kennen.

Vanuit het andere einde van de ruimte leest het werk als één lichtend fragment dat in het zwart zweeft, bijna architectonisch in zijn terughoudendheid. Van dichtbij lost dat fragment op in een veld van fijne krassen, elk onderdeel van een grotere structuur, geen ervan op zichzelf decoratief.

Dit werk zet de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin beeldtaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of print, en waarin het verdwijnen van een beeld even expressief wordt als de verschijning ervan. Een visuele taal waarin schade geen vernieling is, maar structuur.

"Wat het donker verborgen houdt, geeft het licht slechts voor de helft terug."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.