A Mouth Kept in Embers

Uit een duisternis die niets prijsgeeft, verschijnt een mond. Het onderste deel van het gezicht is weergegeven met bijna niets: een boog van witte huid, het zwarte gewicht van geopende lippen, een suggestie van schaduw waar een kaak of een jukbeen zou kunnen zijn. Alles wat niet wezenlijk is, is teruggehouden, zodat het ene overblijvende detail het hele portret draagt.

Hier is niets op het oppervlak aangebracht. Elk spoor dat de lippen vormt, het licht langs de huid, de diepte van het omringende zwart, is een beheerste kras, gesneden in gekleurd spiegelglas, in een rood zo diep dat het bijna als sintels aandoet. Er is geen verf, geen druk, geen inkt; alleen het oppervlak, bewerkt totdat een gezicht er van binnenuit naar voren treedt.

Rood draagt de titel. A Mouth Kept in Embers benoemt een hitte die niet is uitgedoofd, alleen gesmoord, en het gekleurde glas onder het zwart-witportret houdt die warmte vast zoals as een kool vasthoudt: aanwezig vanuit elke hoek, nooit oplaaiend, nooit afkoelend.

Rondom de mond, en in het onaangeroerde glas tussen elke kras, blijft de ruimte zichzelf tonen. Wie voor dit werk staat, wordt erin getrokken, gevangen in hetzelfde rode veld dat het gezicht vasthoudt, zodat kijken een soort nabijheid wordt die het onderwerp tegelijkertijd lijkt uit te nodigen en terug te houden.

De mond is aanwezig in elk licht, bij daglicht of nadat de ruimte stil is geworden. Licht schept het beeld niet. Het verscherpt het: onder een sterkere bron vangen de krassen het licht en houden het vast, het contrast verdiept zich, het rood gloeit intenser rondom het zwart. Wat met de ruimte verandert, is alleen de weerspiegeling, nooit het gezicht zelf.

Vanuit de andere kant van de ruimte leest de mond als één geheel gebaar, monumentaal in rood, zwart en wit. Van dichtbij opent hij zich tot een dicht veld van afzonderlijke krassen, elk een kleine, beheerste beslissing, die samen een mond vasthouden die zijn hitte en zijn stilte in gelijke mate lijkt te bewaren.

A Mouth Kept in Embers zet de Art on Mirror-serie van Tijs Dragtsma voort, waarin gekraste beelden zijn gezet in gekleurd spiegelglas en de toeschouwer deel van het werk wordt. Een visuele taal waarin beschadiging geen vernieling is, maar structuur, en waarin de spiegel kijken verandert in deelnemen.

"Sommige vuren worden bewaard, niet getoond."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.