A Mouth Drinks the Glow

A Mouth Drinks the Glow toont een hoofd dat helemaal achterover is gekanteld, een keel die ontbloot is aan het donker, en een mond die openstaat alsof hij midden in een slok zit. Daarboven hangt een telefoon omhooggehouden in één hand, en van zijn scherm valt een klein stroompje gloeiende hartjes, niet naar een open handpalm of een wachtend oor, maar recht naar beneden in de open mond eronder.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De geheven arm, de hand, de telefoon en de hartjes die ervan vallen, de open kaak die ze opvangt, dat alles is gekrast in het oppervlak van het acrylglas, een veld van individuele krassen zo dicht gevormd langs de arm en het scherm dat ze een bestendig licht vasthouden, uitdunnend in de vorm van een kaak en een keel waar het lichaam buigt om te ontvangen wat valt. Overal elders, het haar, de schouders, de ruimte, blijft gevouwen in zwart.

Van de overkant van een galerie leest het werk als één opwaarts gebaar, één arm geheven in een regen van kleine lichtjes. Van dichtbij lost dat gebaar op in gecontroleerde oppervlakteschade, een veld van fijne krassen dat een hand wordt, dan een scherm, dan een verstrooiing van hartjes die in een open mond vallen.

Het beeld wacht niet op een lamp om gezien te worden. Het is aanwezig in vol licht en in zwak licht, zichtbaar vanaf het moment dat u ervoor staat. Onder een verhoogd licht vangen de krassen het licht en verdiept het contrast, de hartjes krijgen gewicht, de keel krijgt schaduw. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het beeld te verliezen. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het.

Er zit een oude honger in deze houding, hoofd achterover, mond open, wachtend om gevuld te worden, en de serie geeft hem een nieuwe bron. Wat hier valt is geen water, geen wijn, niets dat een lichaam zou kunnen voeden. Het is bevestiging, gevormd als een hart omdat dat de vorm is waarover we het eens zijn dat die staat voor het gewild-worden. De man drinkt het toch, en vraagt om meer door zijn hoofd verder achterover te kantelen.

A Mouth Drinks the Glow behoort tot Audience of One, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldmateriaal is opgebouwd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk, en waarin die schade zelf een manier wordt om te vragen wat een mens nog probeert te voeden wanneer voedsel nooit het punt was. Ergens in de ruimte waar u dit leest, is een telefoon waarschijnlijk binnen handbereik, misschien nu in uw hand. De houding op de muur is niet zo ver van de uwe als het op het eerste gezicht lijkt.

"Een open mond, een vallend licht, en de oudste vraag gekleed in iets klein genoeg om door te slikken."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.