A Mind Scratched Into Stairways

Een profiel rijst op uit het zwart als één enkele bleke lijn, voorhoofd, neus, lippen, kin, en binnenin die omtrek, waar een geest eenvoudigweg zou moeten zijn, klimt een structuur van trappen, gangen en kleine deuren omhoog, wendt zich en klimt opnieuw. Één klein figuurtje staat op een verlichte drempel bij de kaak, lamp geheven, op het punt verder te gaan.

Geen verf. Geen afdruk. Geen inkt. Wat u ziet is een veld van afzonderlijke merken aangebracht in het oppervlak van het acrylglas, een veld van fijne krassen dat licht opvangt en vasthoudt, trede voor trede, overloop voor overloop, totdat een trap die nooit gebouwd had kunnen worden er toch staat.

De architectuur is het enige deel van dit hoofd dat gloeit. Het profiel zelf, de wenkbrauw, het gesloten oog, de stand van de mond, blijft donker, een silhouet volledig uitgesneden uit de helderheid die het binnenin draagt. Het figuurtje en zijn lange schaduw blijven nog donkerder, de enige onaangeraakte vorm die beweegt door een schedel van licht.

Het beeld is altijd aanwezig in het acrylglas, op elk uur en in elk licht. Licht creëert het niet, het verscherpt het: onder een directe bron verdiepen de trappenhallen zich en lijken de kleine deuren zich verder in het hoofd te openen, en vanuit een andere hoek schikt diezelfde structuur zich, stiller, meer als een herinnerde gedachte dan een geziene plek.

A Mind Scratched Into Stairways behoort tot Look Twice, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beeldmateriaal wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of afdruk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om een geest te volgen die blijft klimmen door een logica die hij nooit zal oplossen, en daar niet voor stopt.

Van de andere kant van de kamer leest het hoofd als één kalm silhouet met een doolhof als geest. Dichterbij staand valt dat doolhof uiteen in de gecontroleerde oppervlaktebeschadiging die het opbouwde, talloze kleine sneden die talloze kleine trappen vasthouden, geen enkele die ergens naartoe gaat dat een plattegrond zou kunnen verklaren.

Er is geen wanhoop in, slechts de stille, bijna komische vasthoudendheid van het figuurtje met de lamp, dat nog steeds loopt, nog steeds een volgende trede vindt. Misschien is dat wat een geest doet, klimmen door kamers van zichzelf die nooit helemaal oplossen tot één vorm, en misschien is dat ook, op zijn manier, een soort vrede.

"Elke geest is een trap die terugvouwt op zichzelf, en toch houdt iets in ons de lamp brandend."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.