A Lamp Drinks the Moths

Een vrouw slaapt in een fauteuil, een boek opengevallen over haar schoot, en uit zijn pagina's stijgt een zwerm motten op in de kamer, klimmend naar de warme kring van een hanglamp. Het is een tafereel dat zweeft tussen lezen en dromen, tussen de pagina en de lucht erboven.

In het voltooide werk wordt die zweving structuur. De vrouw, de stoel en het boek dat zij nog vasthoudt zijn weergegeven als stille, rustige vormen, donker en nauwelijks verstoord, alsof de slaap zelf een vorm van stilte is die het oppervlak weigert te onderbreken. De motten en de lamp erboven krijgen de tegenovergestelde behandeling, opgebouwd uit een veld van fijne krassen, een wolk van afzonderlijke tekens die elk beschikbaar licht opvangt en de lucht boven haar verandert in iets dat gloeit.

Het effect is dat van een droom die alleen zichtbaar wordt in het deel van het beeld dat bereid is op te stijgen. Wat dicht bij de vrouw blijft, dicht bij de grond, dicht bij het wakende leven, blijft in schaduw. Wat naar de lamp klimt, wordt lichtgevend. Het licht verklaart de motten niet, het ontvangt ze simpelweg, zoals een vlam ontvangt wat haar nadert.

Er schuilt een stille wreedheid in een lamp die motten naar zich toetrekt, en dit werk lost die spanning niet zozeer op als wel haar vasthoudt. Iets wordt uit de slapende vrouw getrokken, uit het boek, uit de private handeling van het lezen zelf, en omhoog gestuurd naar een helderheid die het misschien niet overleeft. Het beeld vraagt wat een mens afgeeft terwijl hij rust, en waar dat naartoe gaat zodra het hem verlaat.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, niet erop aangebracht, en het blijft te allen tijde zichtbaar, in zwak licht en in fel licht. Licht schept het beeld niet. Het verscherpt het. Onder direct licht vangen de krassen het licht en verdiept het contrast, en de motten lijken tot leven te komen tegen het donker.

A Lamp Drinks the Moths zet de Art with Scratch-reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin beelding wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Vanuit de andere kant van een kamer leest het als een enkele lichtplas in duisternis, monumentaal en stil. Van dichtbij lost het op in een veld van afzonderlijke tekens, dezelfde terughoudendheid die elk werk in de reeks vormgeeft.

"Wat ons verlaat terwijl wij slapen, heeft nog altijd ergens naartoe te gaan."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.