A Knot of Quiet Grief

Het lichaam van een man is teruggebracht tot één kronkelende lichtlijn. Knieën opgetrokken naar zijn borst, voorhoofd ertegen gedrukt, ruggengraat gebogen tot iets wat een cirkel benadert, zit hij in een zwart zo volledig dat er geen vloer, geen muur, geen schaduw verschijnt om hem te plaatsen. Alleen de knoop van zijn eigen vorm wordt aan ons teruggegeven.

Wat het werk behoudt is bijna niets, en dat is het punt. Een schouder, een gebogen ruggengraat, een voet die wegvalt in het donker, een paar richels waar arm en knie elkaar ontmoeten. Wat het loslaat is alles wat een lichaam in een ruimte normaal gesproken oriënteert: de grond, de horizon, andere mensen. Verdriet doet hetzelfde met een mens, het verkleint de wereld tot de omvang van uw eigen ingehouden adem.

A Knot of Quiet Grief behoort tot Escape Artists, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma, waarin beelden worden opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om te vragen wat er gebeurt wanneer een figuur stopt met drukken tegen de randen van zijn kader en zich in plaats daarvan naar binnen trekt, zichzelf zo klein en zo ver van de wanden vouwt als het maar kan.

De meeste werken in deze reeks leunen tegen het kader, hangen eraan, graven in de hoeken. Dit werk reikt helemaal niet naar de rand. Het beslaat een bescheiden krul van ruimte in een uitgestrekt zwart veld en vraagt niet meer, alsof het veiligste antwoord op een cel zo groot als deze gewoon is om te verdwijnen in uw eigen armen.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De figuur wordt gevormd door een veld van afzonderlijke sporen, gecontroleerde krassen gevangen in het oppervlak van het acrylglas, aanwezig of de ruimte nu zacht verlicht is of van één kant hard geraakt wordt. Licht schept deze man niet, hij is er altijd. Licht scherpt slechts de ronding van zijn rug en laat het contrast dieper in het zwart om hem heen bezinken.

Van de andere kant van de ruimte leest het werk als één dicht gebaar, bijna een handtekening. Van dichtbij opent het zich tot een veld van fijne krassen, elk een kleine, bewuste daad van verwijdering in plaats van toevoeging, het gehele lichaam bijeengehouden door hun opeenstapeling.

"Sommige ontsnappingen ontstaan door heel stil te blijven."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.