A Hush Behind Antennae

A Hush Behind Antennae bewaart één enkel, zwevend moment. Een bezoekster van elders heft één hand naar haar eigen mond, ogen te wijd opengesperd om te knipperen, antennes omhooggeheven als instrumenten die nog steeds luisteren. Hier is niets gevangen midden in een zin. Het is gevangen midden in een stilte.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De figuur is in het oppervlak van diepgroen gekleurd spiegelglas gekrast, verschijnend door weghaling in plaats van toevoeging. De krachtige contour van haar schedel, de rand van haar kraag, het grove veld van stippen langs haar zijde, dit alles wordt gedragen door gecontroleerde krassen, een veld van fijne markeringen die het oog precies daar vangen waar het oppervlak is weggenomen, niet toegevoegd.

Groen draagt haar. Het is de kleur van iets dat niet helemaal van deze wereld is, waakzaam en koel, noch waarschuwing noch welkom. Daartegen bewaart haar gedaante een anderszijn dat zwart of grijs spiegelglas haar niet had kunnen geven, een stille herinnering dat zij gezien wordt door een kleur die nergens thuishoort.

Vanuit de andere kant van een kamer leest zij als één grafisch gebaar, een gezicht, een opgeheven hand, een lijn van licht gesneden uit het donker. Treedt u dichterbij en die helderheid maakt plaats voor een veld van afzonderlijke markeringen, elk deel van het geheel en geen ervan op zichzelf het geheel.

Het spiegelglas laat de toeschouwer nooit buiten het werk staan. De ruimte achter haar, en de persoon die kijkt, nestelen zich in de reflecterende ondergrond rond de figuur, zodat wie ook nadert onderdeel wordt van hetzelfde stille interieur dat zij lijkt te observeren. Licht creëert het beeld niet. Het verscherpt het, het contrast verdiept onder een directe lichtbron terwijl het beeld zelf het oppervlak nooit verlaat.

Haar opgeheven hand leest als een stilte meer dan als een groet, een gebaar dat om rust vraagt in plaats van aankomst aankondigt. De wijde, onknipperende ogen suggereren een wezen gebouwd voor kijken in plaats van spreken, aanwezig in de ruimte zonder ooit zichzelf te hoeven verklaren. Die spanning, tussen een buitenaards wezen dat stijf gevangen zit midden in een gebaar en een toeschouwer die gereflecteerd naast haar staat, is de stille lading van het werk.

A Hush Behind Antennae zet de Art on Mirror-reeks van Tijs Dragtsma voort, waarbij gekraste beelden in gekleurd spiegelglas zijn gezet en de toeschouwer deel uitmaakt van het werk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur, en waarbij de spiegel kijken omzet in deelnemen.

"Sommige bezoekers kondigen zichzelf aan. Anderen vragen u simpelweg stil te zijn, en te kijken."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.