A Hip Tilts Into Silence

Ze staat in die eeuwenoude wending waar beeldhouwers al eeuwenlang naar terugkeren: het gewicht rust op één heup, het gewaad glijdt los van een schouder alsof ze halverwege een ademhaling bevroren is. De houding spreekt vóór alles uit, rust en spanning in hetzelfde lichaam, elegantie gebouwd uit iets zo eenvoudigs als waar het gewicht valt.

Één harde lichtbron valt van boven en kerft haar uit een zwart dat zo diep is dat het zijn eigen soort stilte wordt. Er is hier geen ruimte, geen horizon, niets buiten haar eigen aanwezigheid. Fijne korrel en dwarrelende stofdeeltjes hangen in die duisternis als iets wat herinnerd wordt in plaats van gezien, en geven het gehele beeld de geladenheid van het atelier van een oude meester aan het einde van de dag.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door weghalen in plaats van toevoegen, een figuur die voortkomt uit wat er is weggenomen in plaats van wat er is bijgezet.

Het werk is altijd aanwezig, in daglicht of in een schemerige ruimte. Licht schept het beeld niet, het scherpt het aan. Onder een directe lichtbron vangen de gecontroleerde krassen het licht en houden het vast, het contrast verdiept, de plooien van het gewaad krijgen gewicht en schaduw krijgt diepte. Het laat zich vanuit elke hoek anders lezen, zonder ooit de figuur in het centrum los te laten.

Op afstand is ze heel, monumentaal, gevangen in die ene onherhaalbare kanteling van het lichaam. Treedt u dichterbij, dan opent ze zich tot een veld van gecontroleerde oppervlakteschade, fijne sporen die pas weer een vrouw vormen zodra u terugstapt. Die verschuiving, tussen het intieme en het immense, is wat het werk zijn aantrekkingskracht geeft.

Er is iets stilles dat zich verzet in haar stilstand, een heup die niet voor vertoon maar voor evenwicht kantelt, een schouder ontbloot niet voor spektakel maar voor waarheid. Ze bewaart haar stilte zoals oude schilderijen de hunne bewaren, niet leeg, maar vol van alles wat onuitgesproken is gebleven.

A Hip Tilts Into Silence vervolgt de Art with Scratch-serie van Tijs Dragtsma, waarin beeldtaal wordt geconstrueerd door gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk. Een beeldtaal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur.

"Sommige lichamen hoeven niet te spreken. Hun houding zegt al genoeg."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.