A Hip Scratched From Darkness

Hier blijft bijna niets over dan aanraking. Een heup, een dij, een hand die eronder glijdt, de rest prijsgegeven aan de duisternis. Het voltooide werk behoudt alleen wat het lichaam nodig heeft om zijn verhaal te vertellen en laat al het andere oplossen in het zwart.

Uit dat zwart tilt een veld van fijne krassen de rondingen van een dij en heup naar het licht. Het oppervlak vangt het oog en houdt het vast zoals huid een hand vangt, zacht, zonder te dringen. Van dichtbij is het een dicht weefsel van afzonderlijke markeringen, van de andere kant van de ruimte trekt het samen tot één kalme, monumentale beweging.

De hand is het stille middelpunt van het werk. De vingers krullen in gekrast licht precies op de plek waar ze de dij raken, het ene punt waar twee mensen één vorm worden. Al het andere, de gezichten, de ruimte, het moment ervoor en erna, blijft in het duister waar het thuishoort.

Dit is intimiteit gelezen door afwezigheid in plaats van detail. Geen verf. Geen druk. Geen inkt. Het beeld is in het oppervlak van het acrylglas gekrast, opgebouwd door te verwijderen in plaats van toe te voegen, zodat nabijheid iets structureels wordt in plaats van iets dat getoond wordt.

Het beeld is altijd aanwezig, met of zonder direct licht. Licht creëert het niet, het verscherpt het, het contrast verdiept en het oppervlak lijkt zijn adem anders in te houden afhankelijk van waar u staat. Het leest anders vanuit verschillende hoeken, zonder ooit het lichaam in zijn centrum te verliezen.

Dit werk zet de Art with Scratch-reeks van Tijs Dragtsma voort, waarin beelding wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk. Een visuele taal waarbij schade geen vernietiging is, maar structuur.

"Wat het donker verborgen houdt, bevestigt het licht slechts dat het er altijd al was."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.