A Heart Scratched From Corridors

Gezien van recht boven, is het hart in dit werk geen zachte omtrek, het is een structuur. Muren rijzen op en draaien waar een rand eenvoudig zou moeten sluiten, gangen vouwen terug op zichzelf, en slechts één smal pad breekt door van buitenaf. Twee kleine figuren bewandelen dat pad vanuit tegengestelde kanten, elk de vorm binnentredend zonder enig besef van hoe dicht de ander al is.

Geen verf. Geen druk. Geen inkt. De muren van het labyrint, de lange schaduwen die ze werpen, en de twee figuren betrapt halverwege een stap bestaan doordat het oppervlak zelf is weggenomen, een veld van fijne krassen bewerkt in acrylglas totdat elke gang zijn eigen lichtrand bezit en elke blinde bocht donker blijft.

Het beeld is altijd aanwezig in het acrylglas, in daglicht evenzeer als onder een enkelvoudige gerichte lamp. Licht schept niet wat u hier ziet, het verscherpt het, zodat onder een directe lichtbron de gangen meer glans verzamelen en het hart zich naar voren trekt uit het zwart, terwijl vanuit een andere hoek dezelfde structuur overgaat in iets rustiger, dichter bij een herinnering dan een diagram.

Van de andere kant van een kamer leest het hart als één bleke, monumentale vorm die heel uit het donker is gesneden, het labyrintpatroon bijna decoratief, bijna kalm. Van dichtbij maakt die kalmte plaats voor gecontroleerde oppervlakteschade, een veld van individuele krassen die nooit oplossen in een rechte lijn, alsof het hart was gebouwd door iemand die een gemakkelijk pad niet vertrouwde om voldoende gewicht te dragen.

A Heart Scratched From Corridors behoort tot Look Twice, een serie binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beelden worden opgebouwd via gecontroleerde oppervlakteschade in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde schade een manier wordt om te meten hoe ver twee mensen zullen lopen, bocht na bocht die nergens naartoe leidt, alleen om bij elkaar te komen.

Het labyrint zelf is geïnspireerd door M. C. Escher, opgebouwd uit bochten die afzonderlijk redelijk lijken maar weigeren op te tellen zodra het oog probeert het hele hart tegelijk te overzien. Geen van beide figuren kan de volledige route zien vanwaar zij staan, alleen de volgende muur, de volgende hoek, het volgende kleine stukje licht. Het is een vorm die iedereen die ooit van iemand heeft gehouden zal herkennen voordat hij of zij kan verklaren waarom.

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.