A Handshake Over the Fallen

Twee mannen ontmoeten elkaar aan weerszijden van een tafel, pakken onberispelijk, handen ineengevlochten in het oudste gebaar van overeenstemming dat er bestaat. Er is niets gehaasts aan de handdruk. Het is het soort greep dat een deal sluit, een verdrag ondertekent, een grens vastlegt, en erachter is geen bloed, geen geschreeuw, alleen de stille efficiëntie van mannen die dit eerder hebben gedaan.

Het witte kleed dat de tafel bedekt houdt niet op bij de rand van de tafel. Het valt, en blijft vallen, totdat het geen kleed meer is maar een veld, rij na rij kruisen die zich uitstrekken onder de twee mannen en voorbij het kader. De tafel, zo blijkt, was nooit los van de grond waarop hij staat.

In dit werk uit de No Man's Land-reeks binnen Art with Scratch is dat veld niet geschilderd of gedrukt op het acrylglas. Het is gevormd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging, een veld van fijne krassen samengebracht in het witte gewicht van het kleed en de bleke rijen kruisen, terwijl de twee mannen hun vorm behouden als donkere, onaangeraakte silhouetten tegen het zwart. Wat gloeit is de grond. Wat in de schaduw blijft zijn de mannen die erop staan.

Het beeld is altijd aanwezig, bij daglicht evenzeer als onder een enkel gericht licht. Het licht schept het beeld niet. Het verscherpt het. Onder direct licht vangt het bekraste oppervlak en verdiept het contrast zich, winnen de kruisen aan scherpte en gewicht, neemt het kleed een koude glans aan, en vanuit een andere hoek keert hetzelfde werk terug naar stilte zonder ooit het beeld te verliezen.

De handdruk is de hele transactie. Wat er ook aan die tafel werd beslist, een grens, een grondstof, een staakt-het-vuren, een overgave, het werd beslist boven een veld dat een andere boekhouding kent. De mannen kijken niet naar beneden. Dat doen ze zelden.

A Handshake Over the Fallen behoort tot No Man's Land, een reeks binnen Art with Scratch van Tijs Dragtsma waarin beeldvorming wordt opgebouwd door gecontroleerde oppervlaktebeschadiging in plaats van pigment of druk, en waarin diezelfde beschadiging een manier wordt om te laten zien hoe de mannen die aan een tafel beslissen nooit degenen zijn die hebben betaald om hem te dekken.

Een visuele taal waarbij beschadiging geen vernietiging is, maar structuur. Het kleed was altijd een lijkwade. Het had alleen het licht nodig om dat toe te geven.

"Ze schudden handen. De grond niet."

Meer over de kunstenaar, het proces en de materialen vindt u op de pagina Over ons.

Voor vragen over dit werk, de beschikbaarheid of verzending kunt u terecht op de contactpagina.